Wobbly legs op Am Faochalach en een seksueel luisterspel

21 april. Dag 24. 14,99k, 740hm

Na mijn koffie en expeditiemaaltijd van Expedition Foods ga ik op zoek naar Matt. We hebben om half tien afgesproken bij zijn bunkhouse. Matt is wat meer van de planning dan ik en heeft een gpx gedownload, de route uitvoerig bestudeerd en meldt dat er om 10 uur een bus vertrekt van de ferry terminal. Of ik principiële bezwaren heb tegen een bus? Ik vind het allemaal prima en voor ik het weet heeft hij de acht pond al betaald en zit ik in de Citylink-bus naar Inverness.

Vandaag gaan we Am Faochagach aanvallen. Mijn boekje meldt: It is an undistinguished tongue-twister of a Munro, set amidst vast rolling moorlands north of Loch Glascarnoch.
De naam staat voor The heathery place en de aanloop wordt dan ook beschreven als virtually a swamp. Inderdaad moeten we als we de bus uitstappen direct een hekje over en de zompige zut in. Einde dag zie ik een vertrekkende ultraloper hier meteen onderuit gaan en in de bagger vallen.

We waden door de natte graslanden tot we blijkbaar een rivieroversteek hebben waarvoor gewaarschuwd wordt. Matt, die zich wel grondig heeft ingelezen, kijkt hier tegenop. In het ergste geval is deze Abhainn a’ Ghrabainn – vandaag is tongbrekerdag – ondoorwaadbaar.

Matt ontdoet zich van zijn schoenen, gaiters en sokken om een blootsvoetse oversteek te maken. Ik ben dan al droog aan de overzijde via enkele stenen die boven het wateroppervlak uitsteken.

Matt trekt alles weer aan als hij over is en begint dan grondig te vloeken. Hij is zijn portemonnee in de bus verloren. We zoeken nog even aan beide zijden van de rivier maar tevergeefs. Matt belt met Citylink maar die verwijzen naar LostpropertyX, een website waar je kunt registreren dat je iets verloren bent, maar dan een wereldwijde site en niet een site van Citylink. Met wil gewoon een medewerker spreken die de bus kan opvangen en de portemonnee onderscheppen, of bellen met de chauffeur. Onmogelijk. Matt zit met de handen in het haar, al zijn passen zitten erin inclusief drie creditcards en een rijbewijs.

We maken de balans op. Matt gaat terug naar de weg, lift naar Inverness en zal proberen daar zijn eigendom weer in handen te krijgen. Liever even proactief handelen dan doorlopen op deze berg. Ik leen hem 60 pond en een powerbank en we splitsen op.

Na de rivier moet ik om de voet van enkele morenen navigeren waarna mijn pad me via oneindig veel nat, zompig gras omhoog voert naar de heuvelrug. De afstand en hoogte zijn ook vandaag niet de inspanning, het is het eeuwige voortslepen door zompig moerasland. Geen meter is vlak, de voet verdwijnt tot de enkel in mos, zuigt zich vast en je mag hem er weer uitwroeten. De bodem geeft overal mee en dat maakt deze tochten vermoeiend.

De berg van vandaag is saaier dan de eerdere ondanks zijn sprankelende naam. Eenmaal op de heuvelrug sla ik linksaf waarna een lange halvemaan-vormige tocht volgt die via enkele voortoppen naar de hoofdtop leidt. Een andere kerel staat foto’s te nemen bij de cairn en als ik aankom, kreunt hij: That was a rather long plod.

Daarmee vangt hij wel deze dag. Mijn benen willen niet en ik twijfel in de titel van de blog of ik voor wobbly of rubbery legs zal kiezen. Na drie weken heb ik blaren, spierpijn en de voeten doen pijn. De extreem lange, traag verlopende terugtocht over oneffen pollen draagt niet bij. Mijn voeten klappen alle kanten uit en met een kop als oorwurm bereik ik na een aantal uren de weg. De laatste kilometers maakten blubber en vocht me niets meer uit. Ik nam geen enkele moeite meer mospoelen te ontwijken en plons er meter na meter door. Verstand op nul, blik op oneindig en doorrammen.

Op de parkeerplaats eerst maar eens een half uur op een steen zitten en de resten van mijzelf bijeenrapen. Ook de broek en schoenen soort van schoonmaken voor ik ga liften.

Een sympathieke daklegger – met uiteraard een wit bestelbusje – stopt meteen. Hij laat nooit lifters staan. Hij renoveert elders een huis voor drie maanden omdat dakdekkers in de winter weinig werk hebben. Daar heeft hij nu spijt van want de klus loopt een maand uit en hij heeft voor een jaar werk liggen. Vanwege het mooie weer van de laatste dagen beginnen veel vogels nesten te maken op daken die hij moet verwijderen. Grote en kleine klanten trekken aan hem. Hij verhoogt zijn prijzen in de hoop op minder werk. Luxeprobleem.

Hij maant me een houtovenpizza te eten vanavond bij zijn stiefzoon die een pizzawagen bestiert bij de Tesco. De kerel had een ongeluk toen hij als duiker werkte op boorplatforms en is nu pizzaboer. Ze hebben het afgelopen jaar 15.000 pizza’s gedaan en slechts twee iets mindere reviews. Ik beloof het nadat hij me afzet voor mijn camping.

Ik zit nog niet goed en wel op het terras als Matt voor me staat. Hij heeft tranen in zijn ogen. Blijkbaar had hij een perfecte lift naar Inverness waarbij hij voor het busstation werd afgezet. Helaas was zijn portemonnee pleite. Op de terugweg in de bus naar Ullapool blokkeerde hij zijn creditkaarten. Een stel biedt hem aan geld voor hem te pinnen en hem uit de brand te helpen. Matt heeft echter wat moeite om hulp te accepteren, ook van mij. Als hij uit de bus stapt, duwt een oud vrouwtje 30 pond in zijn handen en voor hij iets kan zeggen, verdwijnt ze. Matt is er helemaal ontdaan van.

Uiteraard was dit niet zijn beste dag. Ik maak de balans op voor hem. Je had de perfecte lift, hebt Schotland van west naar Oost en terug doorkruist, maakte een busrit van 30 pond die werd vergoed door een oud vrouwtje, je creditkaarten zijn geblokkeerd en er zat weinig cash in de portemonnee en je zit nu aan een biertje op het terras in de zon. Feitelijk is er niets aan de hand. Bovendien bied ik hem aan morgen alsnog twee Munro’s te beklimmen. Ik zie hem opfleuren en we gaan morgen alsnog samen klimmen. Matt is back.

We eindigen de dag met onze houtovenpizza. Het is moordend druk bij de wagen en we hebben de laatste twee pizza’s voordat het deeg op is. We doen de kerel de groeten van zijn stiefvader, hilariteit alom.

Dan druipen we af om in de ondergaande zon tegen een muurtje van onze pepperoni-pizza te genieten. De jacks gaan dicht want het koelt snel af, maar de verrukkelijke pizza in de avondschemering is de kroon op weer een dag met fantastisch weer waarop ik Munro 17 aftik.

Ik eindig mijn dag in de tent. Naast me een camper met een sympathiek jong stel. Hij is erg onder de indruk van mijn missie en maakt een leuke post van me op Instagram. Daarna is het voor hen sekstijd. Ik hoor ze condoom één uit het dashboardkastje halen. En daarna twee en drie. Ze hebben een bus met een uitklapbaar dak met daaronder een tent. Tent bestaat uit doek en dat laat geluid door. Geluid dat ik op zes meter tot in de kleinste details kan ontrafelen. Sterker nog: ik heb er voice recordings van. Haar slogan is Oh my god! en hij is meer van Go on! Een luisterspel van een uur in mijn tent. Morgen weer een dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

%d bloggers liken dit: