Rustdag; lezen, schrijven, filosoferen en op je luie reet zitten

2 april. Dag 6. Vrije dag

Zondag. Redelijk voortvarend van start met 7 Munro’s in 5 dagen. Een aantal meer afgelegen Munro’s die toch maar mooi in the bag zitten. Vandaag maar eens een dag van zitten, lezen en luieren in Arrochar.

Ik begin de dag na het ontbijt met extra koffie. Lief lachen doet wonderen en ik mag alle kannen die over zijn van het ontbijtbuffet  leegslobberen.

We zijn beide wat onthutst van de staat van alle gebouwen hier. Schotland is in staat van verval, dit Claymore hotel voorop. Kozijnen bladderen, plafonds buigen door, niks is recht en vloeren bezwijken bijna.

Dat laatste maakt het extra spannend. Gisteren zijn hier drie bussen losgelaten van Caledonian Travel. Een parade van kamerolifanten baande zich een weg naar binnen met zo mogelijk nog zwaardere bagage. Hoeveel heb je nodig voor een weekendje weg met de bus? Veel.

Het is vast omdat de mensen op hun paasbest aan het diner verschijnen. De veelal getatoeëerde dames hullen zich in hun beste pantergewaden, een soort omhulsels van gordijnstof gestikt zodat ze om de wulpse lijven hangen. Het voorkomt niet dat we rollen, vleugels en BH-bandjes ontwaren. Het is hoogst vermaeckelijk om hier een avond en ochtend mensen te kijken. Opgedirkt maar dan stampend door het hotel in je pantervel op blote voeten omdat de pumps zo knellen.

Ik mag niks zeggen want loop al een week lekker ordinair op mijn teenslippers door hotelletjes te rennen simpelweg omdat ik maar één paar zompige hardloopschoenen bij me heb en daar de andere gasten niet aan bloot wil stellen.

Lees een prachtig artikel uit de Volkskrant van 24 maart over Caroline Ligthart die terminaal ziek is. Ze heeft na haar laatste chemokuur een tocht naar Santiago gemaakt en vertelt daarover: ‘
De mooiste periode van mijn leven. Geen ziekenhuis meer, geen onderzoeken, geen angst, geen blaren; twintig kilometer per dag alleen maar lopen, niets anders dan vrijheid en het hier en nu. Dat was echt fantastisch. Mijn meest bijzondere ervaring was een ontmoeting met een Amerikaan. Ik vertelde hem over mijn ziekte en het schrijven. Toen zei hij: ‘Je moet voor kinderen schrijven.’ Dat was een blikseminslag, ik kreeg het gevoel: ja dit is het, dit mijn levensmissie. Ik raakte helemaal geëmotioneerd. Toen kreeg ik voor het eerst angst voor een te vroege dood. Ik ben in mijn leven altijd zoekend geweest naar het antwoord op de vraag: wat staat me te doen? Op dat moment vond ik mijn levensmissie. Ineens zag ik hoe ik van betekenis kon zijn voor anderen, voor kinderen die onder de ziekte lijden waar ik vanaf dacht te zijn. Daarmee kon ik ook een positieve draai geven aan mijn nare ziekenhuiservaringen. Als dat maar één kind zou helpen, zou het al zin hebben. Die gedachte motiveerde me ten diepste. Daardoor voelde ik een enorme haast, ik moest dit volbrengen.’

Het is voor mij een warm bad van herkenning. Een Camino die je doet beseffen waarom je hier bent. Het feit dat schrijven je bestaansrecht geeft en dat je mensen ermee kan en mag raken. Het gevoel dat je haast hebt omdat je nog zoveel mooie boeken wilt en moet schrijven.

Aan het eind van het artikel vraagt de interviewer hoe ze tegenover de dood staat. Ze antwoordt: ‘De dood maakt dat ik me afvraag: heb ik gedaan wat ik wilde doen? Ik voel geen enkele aandrang mijn leven om te gooien. Ik wil vooral een volgend kinderboek afmaken.’

Grappig is dat Jenny me gisteren die vraag stelde tijdens de klim: ‘Stel dat geld een non issue is en je mag kiezen wat je wilt doen, loop je dan ook hier?’ Mijn antwoord was ja, maar liever nog zou ik nu een half jaar in een blokhut zitten en aan mijn boeken schrijven. Ik ben moe van een half jaar hard werken om hier nu te kunnen zijn. Vermoeidheid zit in hoofd en lijf. Ziedaar vandaag een vrije dag van lummelen, lezen en schrijven. De bergen liggen er morgen gelukkig nog.

Ik lees een artikel over ChatGPT. Ik heb deze chatbot nog niet gebruikt maar kan hem in een handomdraai inzetten om mij droge feitelijke stukken aan te leveren over de gebieden waar ik doorheen trek hier in Schotland. Het zou me veel tijd schelen in research, analyse en schrijven.

Toch blijf ik ervan weg. De kern zit in het woord ‘droog’. Als ik dat soort stukken in mijn blogs ga opnemen, gaat de ziel eruit en kun je net zo goed een droge reisgids pakken. Daarom ben ik zelf niet zo bang dat ik verdrukt word door deze chatbots. Ik maak dingen mee, schrijf daarover en als ik dat goed doe, zit je op mijn schouder en beklim je de bergen met mij. Het is de reden dat ik altijd in de tegenwoordige tijd schrijf en zelden in de verleden tijd. Zo zit je echt in de actie en gaat tijd er niet tussen zitten.

Schrijfster Deborah Levy omschrijft het mooi in de Volkskrant van 25 maart ( Schrijven vraagt om een ego): ‘Als het goed is, ruik je in een boek de rook van het schrijven.’ Dat is iets dat een chatbot niet kan: schrijven kan hij als hij gevoed wordt met content, maar de rook maak je als mens. Het is als ‘stepping through the looking glass’, opeens loop je in de wereld van de schrijver rond.

Of lig je naast hem op de bank voor de haard… als hij een vrije dag heeft en schrijft, leest en een stukje wandelt.

2 reacties op “Rustdag; lezen, schrijven, filosoferen en op je luie reet zitten”

  1. En weer mooie verhalen. Het voelt inderdaad alsof we op de bagagedrager zitten tijdens je avontuur. Feest der herkenning over het langzaam in verval rakende Schotland, de prijs van alles en vooral de dames in pantervel op blote voeten 😉

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat een leerzame reis is dit ook zelfs voor jou Jan Fokke. Elk stukje ,elke dag lees ik bij wat je meemaakt daar in het mooie Schotland . Het leest zo lekker weg .

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

%d bloggers liken dit: