Dag VIII. Klussen Zwitserland, het Dol Dwaas Drietal loopt marathonnetje tegen de ziekte van Lyme


Vandaag is na precies zes dagen klussen het hele pand van 270m2 leeggesloopt. Ruim 30.000 kilo puin hebben we afgevoerd, zo hebben we becijferd, 10.000 kilo per man. Een welverdiende rustdag dus! Bovendien is het zondag en dan mogen we hier geen lawaai maken Een marathonnetje dus. Met veel hoogtemeters. Uiteraard.

De ochtend bestaat uit bankhangen. Maarten gaat met ouders en kinderen een rondje lopen. Leander en ik spelen zombie. Dat gaat ons uitstekend af. Vooral Leander. Hij brengt uren horizontaal door op de bank met Netflix. Ik verschuif van de eethoek naar een heet bad. De ideale voorbereiding voor een marathon, gisteren sauna en vanochtend een warm bad om het lijf helemaal slap te maken.

Als de familie terug is een ferme bak yoghurt met muesli en koffie, ideale basis voor een duurinspanning.

We worden onrustig. De loopkleertjes gaan aan en Maarten voelt als en renpeerd dat uit de stal moet. Leander het jonge veulen heeft de fietskleren aan. Hij rijdt van hier naar Brientz waar de ronde om de Brientzersee begint. (https://www.interlaken.ch/erlebnisse/tour/brienzersee-loop) Wij pakken de auto en starten daar. Hij zal ons bijhalen en vergezellen.

In de auto nemen we een eerste vlogje op. Gisteren was het evenement lopen voor Lyme waarbij veel mensen in Nederland liepen om geld op te halen voor mensen die de ziekte van Lyme hebben. Aangezien ik niet in Nederland ben en daar kon meelopen en zondag hier beter uitkomt vanwege geen herrie maken, lopen wij hier vandaag onze eigen Lymekoers.

Als we geparkeerd zijn een highfive en voortvarend van start. Shit! Maarten die hier woont is een krachtloper die bergen verslindt nog voor de ochtendkoffie. Ik merk meteen dat ik als vetverbrandende diesel alle zeilen moet bijzetten om aangehaakt te blijven. Hij holt als een koe die de hele winter de wei niet in mocht en mijn hartslag kiert direct naar de 180. Als ik het benoem, roept hij dat die van hem 128 is. Dit wordt sterven .. morti te salutem.

Meteen gaat het pad tegen de wand op en pakken we de meeste hoogtemeters van de dag. Ik heb twee shirtjes en een bodywarmer aan. De laatste gaat uit en ik zweet als een malafide otter. Mijn ogen branden van het zoute water en stroompjes lekken van mijn kale schedel. Haar zou praktisch zijn nu.

Met 190 de bult op, een maximaaltest. Het lijf moet na zoveel slopen even de balans vinden. Ik hijg, puf, kraak en piep. Maarten denkt er vast het zijne van. Feit is dat hij de hele dag tenminste een pas voor me loopt. Dat zou ego kunnen zijn, maar je kunt ook gewoon stellen dat het een hele sterke loper is.

De eerste tien rossen we er ondanks hoogtemeters binnen het uur doorheen. Fuck, dat is echt veel te hard. Dat ga ik bezuren. Leander appt ondertussen dat hij met de racefiets op de rug op een of ander bospad aan het veldrijden is. Hij zit niet ver achter ons en heeft waarschijnlijk een foutje gemaakt. Hij vloekt. Een beetje. Wij knallen er nog zeven doorheen voor een pauze op een bankje bij Interlaken.

De dag is prachtig. Strakblauwe hemel waartegen het Eigermassief haarscherp afsteekt en het klimmersbloed doet stromen. Likkebaardend kijk ik de hoogte in. Ik snak naar toppen, naar de Aconcagua, de Mont Blanc waarvan ik de top net niet haalde en andere prachtbergen. Toen de voorzienigheid de boel schiep, deed hij met de bergen iets goeds. De rest laat ik in het midden.

Onder ons de azuurblauwe Brientzersee die doorkliefd wordt door een rondvaartboot. Een wouw kringelt boven ons. Aan de overzijde de haarscherpe graat die ik zo graag nog eens wil rennen. De lente hangt in de lucht en met de verse sneeuw van vannacht ziet alles er maagdelijk uit. Aan het panorama en het weer ligt het niet.

Aan ons wel. Alles is zuur. Maar dan ook alles. Armen staan strak, benen doen pijn. Handen onder wonden en armen onder krassen. Op een bepaald moment ben ik zo aan het afzien dat ik pijn in mijn kaken heb, ik kan niet meer op mijn reep kauwen. De nek staat strak en doet zeer ondanks een miniem rugzakje. De hartslag wil maar niet omlaag ondanks sportademen. Een teken dat het lichaam overuren draait om afvalstoffen te verwerken en dit kadaver in beweging te houden. Klussen en meer specifiek slopen is een atypische manier om je voor te bereiden op een marathon. In goed Nederlands: een beetje dom.

Maarten lijkt er weinig last van te hebben, kletst honderduit (grrrr hou je bek eens vent en doe dan alsof je afziet) en praat over extra lusjes omdat het rondje maar 37,92 kilometer is. In Interlaken passeren we de brug naar de andere oever van het meer en ik stuur hem een brug verder (nu moet ik aan die oude film denken… A bridge too Far), een lusje van 3,5 kilometer. Misschien is dat inderdaad een brug te ver want als hij me bijhaalt, is ook bij hem het beste eraf. Ik ben dan serieus jasjes aan het uittrekken en sleep mijzelf voort over asfalt. In 5.000 kilometer naar Santiago niet zo afgezien.

Als twee ouwe dibussen strompelen we voort als we Leander tegen het lijf lopen. De verloren zoon is terecht. Hij gromt iets over veldrijden en fietsen op schouders terwijl hij zich over rotsen voortsleepte. Wij grommen eveneens en constateren dat het in prachtig oud-Hollands kut gaat. Met een grijns. Want zoals Maarten zegt: Bij dolle dwazen die dit soort dingen doen na een week slopen, moet je het op de mind doen. Een beetje humor helpt. Gelukkig hebben we daar veel van.


Met Leander in het kielzog maken we weer een snelle etappe van een aantal kilometer. Maarten doet kopwerk en merkt op dat ik nog aardig doorhobbel. Aanmehoela! Echt niet dat ik hem van me weg laat lopen. Ik bijt me vast in zijn nek en geef hem geen centimeter. Als Leander ons filmt, gaat hij nog wat harder lopen en geef ik hem een meter. En daarna nog heel veel meters.

Maarten gaat vooruit om nog een lusje te maken en ik kwakkel alleen verder. Welke debiel had dit plan bedacht? Owja, ik. Lopen voor vriendin Mijntje die al drie jaar op bed ligt. Het relativeert enorm je eigen leed. En doorrr…

Inmiddels de muziek keihard aan met Kap Bambino die afschuwelijke teringherrie maakt en dus afleiding biedt. Mijn water dat ik niet meehad, is op. Bedelen bij een camper. Aardige kerel die vraagt of ik met of zonder bubbels wil waarna hij twee flesjes in mijn handen duwt. Of ik ook een fles wijn mee wil? Held, een man naar mijn hart en grijnzend wensen we elkaar een fijne dag. Even later komt Maarten enthousiast op me aanrennen met een fles cola. Gekocht. Maar keilekker. Aan het spuitgehalte van de fles te zien, heeft hij flink doorgelopen. En daar gaat ie weer..

Hoe ik de laatste kilometers ben doorgekomen is me een raadsel. Meer slepend dan rennend wurm ik me meter voor meter naar de auto. Mijn tandvlees is op, de muziek op het hardst en ik ben misselijk van ellende. Ik sta te tollen op mijn benen eigenlijk. Sporten, heel gezond. Mooi is het hier wel, daar heb ik nog een half oog voor. Vriendin stuurt wat afleidende appjes, helpt enorm. Of ik van gezelschapsspellen houd? Nou, nu even niet, ik ben aan het sterven.

De laatste meters rent Maarten op me toe. Totaal tekstloos zitten we in de achterbak van de auto en drinken de laatste cola. 37 kilometers in iets van vier uur. Maarten een marathon. In die tijd ben ik jaren ouder geworden en mijn grijze baard is nu wit.

Eenmaal thuis is het verdacht rustig. Leander heeft exact nul tekst, is kouwig, heeft geen honger en wil met zijn witte bekkie liefst het bed in. Uiteten wil hij zeker niet dus we bestellen pizza. Ook Maarten ligt languit op de bank met een gele teint op de snufferd. Hij voelt zich niet heel tof en zoekt naar een bepaalde voedingsstof maar weet niet welke. Malafide strompelt hij door de keuken en eindigt met een glas Duvel. In eigen woorden heeft hij vandaag iets teveel gedaan en is alle slooppijn nu door zijn hele lijf gestroomd. Pantsermaus ist kaput. Leander taait snel af, Maarten kreunt. Eigenlijk lig ik er het beste bij. Ik heb het meeste afgezien tijdens, maar voel me nu wel oke.

Drie dolle dwazen en hun marathonnetje. Mocht je wat willen doneren voor Mijntje dan is dat supertof: http://www.freemijntje.wordpress.com

Morgen weer fijn een dag klussen. Omdat het geen zondag is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: