Dag VII. Klussen Zwitserland, Hoe de laatste muur viel… en alle klussers liepen voor Lyme



Ik slaap al een week slecht. Vannacht slaap ik niet. Het stormt als een dolle en alle luiken klapperen. Maar ook hoor ik iemand lopen in de vroege ochtend. We hebben geen enkele deur op slot en overal zwerft gereedschap. Kijken of ik hem kan vangen.

In onderbroek, op trailmuiltjes met een hamer een rondje huis. Ik kom er niet achter hoe of wat. Een vriendin appt ‘Sla hem tot moes en gooi hem in de stortkoker!’ Fijn als mensen meedenken. Ik heb het voornamelijk koud in mijn onderbroek om het huis, een inbreker zal slechts een weinig geïmponeerd zijn. Later maak ik nog een rondje. Vreemde geluiden in en om een heel groot pand.

Als ik wakker ben goede moed. Gisteren was kak, vandaag door de muur. We hebben assistentie van een lokale timmerman. Hij laat altijd op zich wachten. Hij geeft een tijd en je weet dat het een dag ervoor of erna, raak kan zijn. Het is irritant voor Maarten die einde dag een rondje rennen plant en dan tevergeefs wacht.

Vanochtend heeft onze kneus echter goed en duidelijk aangegeven hoe we het plafond tussen begane grond en eerste verdieping moeten stutten en dus kunnen we de muur er tussenuit bikken. We kunnen veel maar staan hier een muur weg te hakken waar krachten op leunen van honderdduizenden kilo’s… Het is fijn als iemand weet wat hij doet! Maar weet hij dat? Echt?

Zo nonchalant, zo even rennend er tussendoor. Ik heb teveel hersenen… Snap dat een pand zo in elkaar zit dat het klopt en dan op twee verdiepingen draagmuren slopen… Het geeft te denken. Ik ben steeds degene die het dichtste bij het gat naar het leven is. Als alles instort, vlieg ik eruit. Mijn leven is te dierbaar, ik ben verliefd. Nu even niet…

Is het dan gek dat ik een muur ga slopen – van hout – elders in het pand die geen enkele invloed heeft op de structuur van het pand? We praten over krachten van honderdduizenden kilo’s die je stut met zes stutten en dan ga je argeloos muren slopen. Ik ben te slim voor deze zaken.

Bovendien: vandaag komt de familie van Maarten. Ik moet met Leander de slaapkamer delen, hoe leuk is het om er muren uit te slopen zodat we meer ruimte hebben? Ik word beschuldigd van expansiedrift…

Ik ros er twee muren uit en inderdaad is mijn slaapkamer nu riant. Daarna ga ik puin slepen bij de mannen die op de muur staan in te hakken.

Ze hebben een geniale strategie bedacht. Ze hakken de muur horizontaal doormidden… Dat betekent dat er een paar duizend kilo dreigend aan het plafond hangt… Was het zwaard van Damocles ooit meer te visualiseren?

Zwaartekracht is onvermijdelijk en biedt de intentie naar beneden te vallen en de zes stutten om te stoten waarna honderdduizenden kilo’s vrij hangen. Echt, ik ben te slim voor deze wereld. Of, ik denk een beetje na. Als ze na de lunch weer bezig zijn, is er erkenning. Dit is echt vrij onhandig. We zijn een geolied team, snel, slim en inventief, maar ga nooit aan je capaciteiten voorbij…

Met veel geduld en beleid weten we het bovendeel van de muur subtiel beneden te krijgen. Chapeau aan Leander en Maarten. De laatste muur is neer. Berlijn is er niks bij. We begonnen op zondag. Zijn er in geslaagd om zaterdag een week later op twee verdiepingen bijna alle vloeren, muren, keukens toiletten, plafonds en badkamers eruit te slopen met zijn drieën. Het geeft een band. We hebben samen zeker 30.000 kilo puin in handen gehad.

Ik ben een mannetje, een ego, een rebel, een man. Tijdens een borrel blijkt dat Maarten vooraf daarover nagedacht heeft: ‘Zo iemand die wellicht overal een mening over heeft!’ Lol. Volgens mij zijn we er samen uit dat het niet zo is. Niet zoveel ego. Niet, denk ik. Gewoon horen wat iemand wil en dan lekker slopen en bouwen. Ego wordt overgewaardeerd. Ik denk het niet te hebben, maar laat oordeel aan anderen.

Feit is dat jong veulen Leander, tank Maarten en ik zoveel lol hebben. De slappe lach, platte humor, leven en eten van stof en vooral ieder in zijn waarde laten. Feit is dat niemand zijn taakje ontloopt. Ik ken geen mensen die er harder voor gaan dan Leander en Maarten. Maarten net iets harder, hij is eigenaar en heeft last van ongedurigheid. Als ik de gang inkom en zeg: ‘Ga in bad, lekker chillen Pik!’,dan snapt Leander wat ik bedoel. Maarten gaat nog even door. Altijd maar door… Als het mijn pand was, ik wellicht ook…

Feit is dat waardering, platte humor en vriendschap hun weg vinden in een bijzonder klusproject. Waarom ga je zo een week tekeer om-niet, bij iemand die je nauwelijks kent? Geld, verwachtingen en lof zijn non-issues. Maarten legt een hand op mijn schouder en zegt dat hij het zo waardeert dat we er zijn.

Interessant… Waarom en ik hier? Oe, dit gaat diep en er zijn geen pasklare antwoorden, wel emoties en lol. Ik heb het antwoord niet. Weet niet waarom ik zo hard werk. Snap nog minder van Leander die Maarten niet kent en zo tot het uiterste gaat. Werkethiek, mores, alles komt hier samen.

Afijn. Motieven. Intrinsiek. Extrinsiek. Waarom doe je wat je doet? Weet jij het? Waar ga je van rennen? Interessante levensvragen. Ik ben hier me helemaal aan het geven met plezier. De pijn is dat ik verliefd ben op iemand in Nederland. Het is onhandig, dom, pijnlijk… Ik wil daar zijn.

Waar was ik? Als de laatste muur eruit is, geschreeuw tussen drie klusmaten en boksen. Leander en ik haken af voor een sauna. Vanmiddag komt de familie van Maarten en wij gaan in blote reet chillen.

Het is een goed ding. Maar we zijn veel te ongedurig hiervoor. We lijken Maarten wel met zijn ongedurig gestel. Na drie sessies is de koek op. Bovendien laten onze kluslijven overal sporen na… Bloed, zweet en bovenal stof. Een sauna met sporen.

Kan iemand mij uitleggen waarom het zo leuk is je helemaal te geven om niet en een pand te slopen…? Waarom is het zo leuk te geven? Ik zou bijna nog een maand willen…

Help!
Morgen lopen Maarten en ik een spontane marathon voor Mijntje om de Brientzersee. Ik wil hem heel graag in het teken zetten van mijn vriendin Mijntje die al drie jaar op bed ligt met chronische Lyme. Ze kan ‘iets’ 36 minuten per dag. De rest ligt ze plat. Ik heb een website voor haar gebouwd op eerste kerstdag met de intentie dit jaar 20.000 eur op te halen omdat maar weinig behandelingen werden vergoed. Deze dame was net zo actief als ik – ik rende 5000k naar Santiago. Vandaag was lopen voor Lyme en er is met een eerdere 103 K rennen van mij en vele acties van anderen ruim 8.000 eur opgehaald. Ik zou morgen liefst 12.000 ophalen want het is zo schrijnend. Als Leander, Maarten en ik er een feest van maken en ieder deelt in zijn of haar netwerk moeten we iets tofs kunnen doen… http://www.freemijntje.wordpress.com

Help je mee? Mijn lieve klusmaten Leander, Maarten en ik gaan morgen alles geven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: