Dag IV Klussen Zwitserland, van slopende mannen naar gesloopte mannen



De derde dag zwaar sloopwerk, de vierde dag klussen. De derde dag is altijd het zwaarste, het lijf moet er nog inkomen, spierpijn en de transitie naar de nieuwe werkelijkheid is nog niet voltrokken.

Aldus doet opstaan pijn. Aankleden ook. Door de gang naar de bonenelixer sloffen ook. Ik ben de laatste die aansluit vandaag. Het lijf geeft noodsignalen af. Zombietime. Koffie. Of ik goed geslapen heb? Nee, alweer niet. Ik moet niet denken aan ontbijt en zit enkel zwijgend koffie te slurpen. De gedachte aan weer een dag doorrossen, kan ik nog niet processen.

Toch is er enige haast. De timmerman komt zo om de muur te stutten die we vandaag gaan vermoorden. Het betekent dat we in het enige nog bewoonbare deel keukenkasten moeten verwijderen en de koelkast daar werkend uit zien te krijgen en elders poneren en tevens alle meubelen stofvrij moeten wegwerken. Maarten is meteen ‘aan’ en Leander is me ook veelsteactief. Ik ben daar nog niet. Dit is echt de twilightzone waarin de geest met koffie wordt gestimuleerd om het lijf aan nekvel de arena in te trekken.

Ik zonder me af en ga op de begane grond alleen aan de bak. Househerrie aan, verstand op nul (dat kan ik heel goed) en puin ruimen. Maarten heeft gisteren na een dag hoofdpijn einde dag toch nog eventjes de vloer van de keuken kapotgedrild. ADHD noemen we dat. Maarten noemt het ongeduldig. Het compromis is ongedurig.

Er ligt dus voor mij een paar honderd kilo puin te wachten dat ik in een cementteil via het badkamerraam kan afvoeren. Met de grijze cellen standje nul emmertjes vullen en slepen. Het lijf wordt er lekker warm van. Al snel is de keuken leeg. Focus naar de badkamer.

De vloer mag eruit. Met een sloophamer beuk ik net zo lang tot het kreng volstrekt aan gort is. Helaas neem ik ook de restanten van de kraan mee in mijn lompheid, lekkage I. Niet veel later duikt onder de vloer een verroeste leiding op, lekkage II. Goed gedaan Jan!

Na de vloer de tegeltjes op de muur. Groen, jaren 70 met turbolijm. Niet los te krijgen. Vloekend en tierend sta ik uren te drillen en ieder tegeltje kost minuten. Kak.

Lunchen met de heerlijke chili con carne van Leander. Snel op en dan liggen op de rug in het gras. Alles doet zeer, laat de zon haar werk maar doen. Ook Leander stort ter aarde. Vriendin merkt op: van slopende mannen naar gesloopte mannen… Dat dus.

Het vereist enige overredingskracht me op te hijsen en ik voel het verlangen Leander te slaan met een stuk hout (met spijkers) nu hij daar zo onschuldig ligt. Hij kan er hartelijk om lachen. Jong kreng. Hij is de hele dag bezig om vier gaten in de vloer tussen begane grond en eerste verdieping te maken. Boren, beitelen en een onwaarschijnlijke hoeveelheid tandvlees. Hij slaagt en dus kunnen alle leidingen voor vloerverwarming nu gelegd worden. Hij doet gelukkig iets rustiger dan gisteren want toen probeerde hij zichzelf kapot te klussen. Hij heeft nogal een werkethiek waar de wereld iets van kan leren. Rustig bestaat niet. Ook vandaag niet.

Ik ga met Maarten een bus afval afstorten. Als we klaar zijn, blijken we maar liefst 700 kilo hout te hebben gedumpt. Een van de laatste planken zit vast onder de achterbank. Ik ruk hem heen en weer tot hij meegeeft en ik mijn pink tussen plank en zijkant bus krijg. Een onaangename ervaring die een bloedsmaak in mijn mond geeft en sterren aan de hemel. Paar keer diep ademen en de vraag of er een bot doormidden is. Voorlopig houdt het; het houdt echter niet over.

Als we terug zijn wil ik pertinent NIET groene tegels uit de jaren 70 van een muur bikken. Nu even niet. Maarten en ik gaan de muur te lijf die de timmerman heeft voorbereid. Daarvoor ben ik hier. Gisteren maakte Maarten nog melding van het feit dat ik door de muur zou lopen. We doen het samen. Om de beurt beuken met de sloophamer van tien kilo, iets dat je niet lang volhoudt. Reactie op een foto van het gat in de muur: dus dat is het silhouet van Jan?

Beide hebben we armen van anabolengewichtheffers en we gaan he-le-maal los. De muur moet dood en staat symbool voor alle leed in de wereld. Om beurten stukken eraf. Ramen sneuvelen bijna, stenen vliegen in het rond, stof daalt neer, zweet gutst, sterke mannen hijgen. Dit is een climax, het is bijna opwindend. Testosteron kiert door het pand, alles kan kapot. Adrenalineogen en pompende aderen tot de wand piepend omvalt en ter aarde stort. BIER!

Maarten en ik beklimmen het puin en proosten op de dood van de muur. Met een stuk steen, drie neptulpen en drie bierblikken maken we een gedenkaltaar. Leander sluit aan, de man die gaten boort als een professional. Het kan op zijn CV, sterker nog: op Tinder als hij dat heeft! De held.

Gedrie proosten we en drinken bier op balkon. Als ik mijn handschoen uitdoen een bloederig geheel, ergens met hameren de hand ergens langs gehaald en ik mis enkele plakken huid. Ook de onderarm is bloederig. Eindelijk!

Nogmaals proosten we op mijn hoofd dat volgens mijn kompanen een abces is dat kapot moet. Het illustreert ons gemoed; klussen tast de hersenen aan, soms ben je de waanzin nabij. Evil laughter klinkt van balkon. We gaan puin ruimen en afknijpen. Een werkster zou fijn zijn nu, ons woongedeelte is nogal stoffig – understatement.

Gelukkig is er een bad. Vandaag heb ik de eerste shift. Herstellen in heet water. Morgen weer iets kapot maken… dag IV was ondanks een stroeve aanloop een groot succes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: