Thaise mishandeling

Mijn lijf heeft last van pijntjes. Of beter: ik heb last van mijn lijf, het werkt niet zo mee. Dat wil zeggen: pijn aan mijn voeten, knopen in kuiten en bovenbenen, stijve nek en knopen in de kapsels van de schouders.

Nu kan je zeggen na een slordige 5.000 kilometer rennen en daarna een spontane 100 kilometer op de verjaardag en meerdere gelijktijdige renovatieprojecten dat ik erom heb gevraagd. Dat is ook zo. Ik mishandel mijn lijf. Ik ben niet eigenwijs. Ik erken.

Mijn laatste klus was het aanleggen van een laminaatvloer met veel hoekjes en deuren. Het is zogeheten ‘breed kliklaminaat’. Breed omdat het tweemaal de normale breedte kent, lees: onhandelbaar en stijf. Klik omdat het hoort te klikken als je de plankjes in elkaar klikt, ziedaar. Echter, edoch, maar, dit laminaat klikt niet. Niet linksom, niet rechtsom en al zeker niet door het midden. En als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel kliklaminaat dat niet klikt.

Aldus ben ik twee dagen als een tierende Bokito met mijn blote klauwtjes laminaat in elkaar aan het drukken en slaan. Als je het immers met hamer en hulpstukken doet beschadig je de coating en kun je van voren af aan aanvangen. De consequentie is een schouderpartij die zich laat kenschetsen als een bodybuilder-aan-groeihormonen en de tattoo van het logo van de Marathon des Sables op mijn onderarm – het aangezicht van een hardloper – vertoont een bolle kop.

Aldus heeft mijn vader een uurtje Thaise massage voor mij georkestreerd. Ik heb een goede vader. En Willingen heeft een uitstekende Thaise massagesalon. En ik word behandeld door de dame met de meest potige knuistjes aldaar.

In sportslip zijg ik neder op de grote matras en ga in standje ontspannen, alsin laat maar komen. Ze drapeert een warme een handdoek over mijn benen en begint het proces van drukken om de vochtafdrijving op gang te brengen. Tevens zijn dit de inleidende beschietingen waarbij ze het onregelmatige vulkaanlandschap dat ik mijn lijf placht te noemen, verkent op de plekken ‘waar het de meeste pijn kan opleveren’. Ze is goed in haar vak; iedere knoop wordt geregistreerd voor nadere mishandeling.

Met militaire precisie begint ze de kokende olie in te wrijven daar waar het meeste resultaat in het verschiet ligt. Haar fijne vingertjes priemen in lactaatophopingen en drukken-driemaal-knopen-langs harde-botten kapot. De eerste keer is te doen de tweede splijt je ziel en de derde doet je om je moeder in de hemel brullen.

Ik slik stevige brokken weg en raap mijzelf in gedachten weer bij elkaar terwijl ze net boven de knie begint waar de dikke beenspieren zich aan bot hechten. Daar waar doorbloeding het slechtst is en pijn-in-het-verschiet ligt opgeslagen tot verlossing zich aandient. Zij vindt het, ze vindt alles. Ze strekt zich van de zijkant over me heen en leunt met volle gewicht op haar puntige elleboogjes die als hete speren in verkropte spieren klieven. Als ik niet wist dat dit goed voor me was had ik haar geslagen. Met een stuk hout. Loeder.

Ze werkt zich omhoog via een onderrug naar de schouderkapsels. Mama Mia… het kan dus toch pijnlijker. Ik overweeg te vragen of ze morfine kan toedienen. Ze duwt haar puntige knokkels achter het schouderblad en vindt knopen op plekken waar het licht nooit komt. Ze is vast mijnwerker geweest in de Thaise hooglanden. Ik voel knikkers knoeperen tussen haar vingertjes en het is alsof ze daarmee het sap uit mijn ziel perst. Hijgend kom ik met bovenlijf naar adem happend omhoog waarna ze mij met haar knie terugwerkt. Ze is pittig voor haar lengte. Verbeeld ik het me of zie ik bloed in het laken…

Mijn nek is een drama. Een skiongevalletje en de boom die ik met MTB kopte hebben een slechte nekwervel veroorzaakt waardoor de nek permanent vast zit. Daar heeft zij weinig boodschap aan. Met twee handen om mijn schedel rukt ze als een bezetene tot ik me overgeef. Als een worstelaar zit ze op me in een verwurging terwijl ze kijkt alsof een exorcist geen overbodige luxe zou zijn. Ik ben bang voor oorlog en onweer. En voor haar.

Ze heeft mijn voeten tot het laatst bewaard. De schattepop. Daar komen alle zenuwen uit. Een voetmassage kan heerlijk zijn, slaapverwekkend, erotisch zelfs. Vandaag niet.

Na een aanrijding met een wielrenner had ik een jaar pijn in mijn voet en kon niet rennen. Ik was twee weken pijnvrij en rende 5.000 kilometer in een slordige 150 dagen. Dat deed ik met twee latente peesplaatontstekingen. Voeten, daar komen immers alle afwijkingen in de keten samen, zoals die nekwervel, het gemis aan voorste kruisbanden op links en een getormenteerde ziel. Ik weet dat. Zij weet dat.

Clint Eastwood figureerde in westerns. Van die trage epische films waarbij held en bad guy in zinderende hitte tegenover elkaar staan. Minutenlang in stilte, met de muziek van Ennio Morricone, al is dat een contradictie. Je kunt vieze bromvliegen horen zoemen. Zo staat zij uit mijn zicht tegenover mijn voeten. Op mijn buik lig ik kwetsbaar aangeslagen in anticipatiestress te stuipschokken. Doodse stilte, geen vliegen.

De olie kookt op de achtergrond pruttelend als noodsignaal van hetgeen komen gaat. Ik hoor haar naderen. Met welgemikte precisie zet ze een nageltje in de voetboog, precies daar waar alle leed van de afgelopen jaren zich heeft vastgezet in het midden van de peesplaat. Raak. Zij kan dat. Vlammen banen zich gloeiend een weg door mijn onderlijf en verbranden alles in kolkende hitte op hun weg. Een speer boort zich een weg via voetbrug in onderbeen en komt knerpend tot stilstand achter mijn knieschijf. In de middeleeuwen hadden ze hier apparaten voor met roestige punten en kettingen, nu belichaamd door een Thais meisje.

In stilte huil ik krokodillentranen en denk aan de intuïtieve massage die ik kreeg twee jaar terug, na een jaar van crisis. De dame in kwestie raakte met één vinger kortstondig de voetboog aan en ik brak doormidden en een vloedgolf van tranen stroomde uit mij. Dat was mentale pijn, nu is het fysiek ongemak dat ze ontsluit. Heerlijk.

In opperbest Duits blaft ze: ‘So das war es!’ Ik stamel zachtjes terug: ‘Kap kun kap…’ Verrast draait ze zich om. Ken uw tegenstander, leerde mijn vader me.

Met een respectvol knikje nemen we afscheid en strompel ik de wijde wereld in. Net 47 en als nieuw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: