Pelgrim achtervolgd door Corona…

Corona. Meer dan 150 dagen rennen, 5.000 kilometer door tien landen en ik kwam er niet of nauwelijks mee in aanraking. Eenmaal in Nederland kan ik er niet omheen.

Bij vriend één is zoonlief als een gebeten hond naar zijn kamer verbannen.
Bij vriendin één en haar zoon is corona net de deur uit.
Bij vriend twee ben ik nog even niet welkom, alle vier zijn ze aan het kwakkelen.
Bij vriendin twee bestaat de date uit rustig bankhangen, ze is er echt goed ziek van geweest.
Vriendin drie heeft nergens last van maar gromt, want veroordeeld tot haar huis.

Bij vriend drie heb ik basecamp op de zolder van de boerderij. Als ik de woonkamer binnentreedt, ligt hij uitgeteld op de bank. Hij heeft uren bij de kinderen in een zwembad gehangen en ziet er uit als een afgeleefd lijk. Maar het is vast geen corona…

Ik haal de kinderen binnen en pas nadat hij me ervan verzekert dat het wel goed komt, trek ik me terug.

De volgende ochtend bij de koffie een thuistest. Er bestaat geen enkele twijfel over de uitslag, die is uiterst positief. Van zijn uitademen slaat de meter al uit, zeg maar.

Misschien ben ik een taalpurist, maar moeten we niet besluiten met zijn allen dat je negatief bent als je ziek bent en dat de meter op C van Corona staat als je ziek bent? Los daarvan: welke yosti met corona heeft de handleidingen van die test gemaakt? In de eerste plaats zijn het er meer, dan met een lettergrootte van drie pixels en een lap tekst die zelfs de meest noeste academicus niet gaat bestuderen.

Het kan in één zin: Roer het staafje tegen je hersenvlies, steek het in het plastic dingie waarna je schudt en vier druppels op het staafje laat vallen. Het is allemaal geen hogere wiskunde, zeg maar. Wat het wel is, is vervuilend. Miljarden doosjes, stukjes papier en plastic tests die na exact twintig seconden gebruik integraal in de afvalbak gaan. Gekkigheid.

En dat allemaal voor… Iets dat inmiddels is doorontwikkeld tot een slechte griep (ja, grap wilde ik schrijven) van het type Epsylon nadat we het alfabet al twee keer rond zijn geweest. En deze is NOG gevaarlijker. Terwijl iedere wetenschapper je zal zeggen dat een nazaat van het eerste virus is gemuteerd tot een minder gevaarlijk variantje.

Aldus zit ik opeens in één broeinest. Kind één wil me knuffelen en me besmetten. Geen enkele onwil maar het kwartje dat hij ook zeer waarschijnlijk ziek is moeten we hem één minuut na de test nog duidelijk maken. Ik weer af en krijg een natte handkus.

Kind twee, de jongste, wil me zijn autotje laten zien, de schat. Hoe leg je een kind uit dat hij niet dichtbij je mag komen en waarom denk ik als ik dit schrijf aan dat nummer van die handtastelijke BNer, als de aarde niet meer rond is…

Afijn dat kun je dus niet uitleggen en ik voel me schuldig als ik hem afwimpel en hij beteuterd de ogen neerslaat. ‘Mag het autotje dan wel dichtbij komen?’, vraagt hij. Dan rijdt hij het wel naar me toe. Hartverscheurend. Je moet het mannetje beetpakken en dood knuffelen en als het een gewone griep was had ik dat ook gewoon gedaan. Ik ben immers nooit ziek en als wel, dan nog niet. Daar hebben zzp’ers geen tijd voor.

En ik ben niet bang om die achterlijke griep te krijgen. Sterker nog: Ik ben zo niet bang dat de hele pandemie aan me voorbij waait. Hoopte hij.

Toen Corona begon was de kans op overlijden voor mij 0,23 %.
Na vaccinatie werd die kans 0,17%.
Met variant Epsylon is d kans 0,00023%.
Ik ben fit na 5.000 kilometer hardlopen en inmiddels uitgerust en (een beetje) hersteld.
De kans voor een fitte 46-er met 1.000 uur rennen in de benen en een rusthartslag van laag in de veertig is 0,00000000023%.
Als ik overlijd, mag je me zeggen dat ik ongelijk had.

Het is het geklootviool er omheen waar ik niet op zit te wachten. Ik heb geen tijd om me dagen op te sluiten en in quarantaine naar mijn muur te staren. Als zelfstandige loop ik dan al mijn opdrachten mis, want ja, een dag niet gewerkt, is een dag niet betaald. Heeft onze overheid daar een potje voor? Ik ben bang dat ik het antwoord wel weet.

En dus loop ik tussen lieve kleine jongens met een Duitse grundliche mondkap en pak gehaast al mijn Sachen bij elkaar. Deze jongen vlucht en laat alle melaatsen achter. Hij voelt zich er schuldig om maar vriend verzekert dat dat niet nodig is. Hij voelt zich er geen meter minder schuldig om. Ruimt dus maar het hele huis op en haalt vaatwasser leeg voor hij met staart tussen benen de deur achter zich sluit.

Resteert de vraag of hij nu een sproeiende besmettingshaard is… Maar voor testen is het nog te vroeg. Veelstevroeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: