47 kilometer struinen door de trailkamer van de goden

25 januari

Kan natuur te overweldigend zijn? Mijn antwoord is een resoluut ja. Geen enkele twijfel. Vandaag is zo’n dag.

Soms zijn er momenten dat je in je eentje door de natuur banjert en het je naar de keel grijpt. In Groenland ervoer ik tijdens een expeditie over de ijskap totale stilte, de Fransen noemen het silence absolut. Het is ontzettend overweldigend. Als je bedenkt dat wij in een maatschappij leven waar altijd ruis heerst, altijd, hoe is het dan om totale stilte te ervaren?

Ik kan je zeggen dat het bijzonder onwerkelijk is. Het is acteren in een stomme film. Je mist alleen nog het ruisende beeld om de absurde sensatie af te maken. Opeens komt elke geluid dat je maakt binnen en bij afwezigheid daarvan elk geluid dat in je lichaam speelt. Kloppende aderen, je adem, krakende botten, het stromen van je bloed door je hoofd. ALLES komt binnen.

Tijdens de pelgrimage was er het nachtelijk bos bij Garmisch Partenkirchen, in wind en regen. Sommige bossen dragen een zware, donkere energie. Loop er alleen in de nacht met de wiegende stammen en krakende takken en je voelt je wel heel nietig en kwetsbaar. Gelukkig kwam er een klein houten huisje met grind waar ik in kon wegduiken voor de nacht.

Vandaag zijn het De Pedriza en de Sierra de Gueaderama die indruk maken. Ik ben al bij opstaan gretig om te gaan rennen. Mijn rusthartslag is 46 en ik ben totaal afgetraind.

Vandaag mag ik voor het eerst sinds tijden door de bergen struinen zonder bepakking. Probleem is dat ik met een Porsche op pad wil, maar mijn lijf is afgesteld als een Deutsche Pantzerwagen. 150 dagen pelgrimeren met bepakking hebben de motor tot in de finesses afgesteld op vetverbranding. Om dan in suikermodus te gaan is onmogelijk. Ik ben een sloom lastdier. Ondanks mijn geringe vetpercentage en kilo’s zal het dagen, zo niet weken kosten om de motor opnieuw af te stellen. Het geeft niet, vandaag mag ik draven zonder doel. En zonder rugzak.

Aldus ga ik goedgemutst op pad. Zonder ontbijt. Ik verbrand toch bij voorkeur vetten nu en ik gun mijzelf niet de tijd. Forest Fokkie wil runnen. Een paar reepjes en een banaan en gaan.

Achter het dorp Manzanares duik je direct rotsvelden in. Het dorp is een onderbreking van ruige, desolate natuur, eerder dan andersom. Meteen waan je je weg van de bewoonde wereld. Sterker nog: Dit gebied is zo ruig dat je alles uit de kast moet halen om te navigeren. Miljoenen jaren erosie en geologisch geweld hebben van dit deel van Spanje een chaotische rotsen tuin gemaakt. Ronde stenen alom, verdwijn er achter een en je uitzicht en oriëntatievermogen is foetsie.

Aldus doe ik vandaag een lange trail maar niet te diep het gebied in, eerst wennen en een gevoel krijgen. Ik heb bijzonder veel respect voor de bergen en het weer aldaar.

Ik zwier over single tracks en alsjeblieft beter wist, zou je zeggen dat ik opgewonden was. De wolken hangen over de hogere kammen en zo nu en dan zie ik dat het daar sneeuw brengt. Ik maak een ronde door Pedriza anterior en daarna de Pedriza posterior, ofwel het dieper gelegen gebied dat volledig omringd is door hoge kammen.

In dat dieper gelegen gebied raak ik van het padje af. De trail is niet duidelijk bewegwijzerd en gaat bovenop een zadel eigenlijk op in een fijnmazig netwerk van wildpaden. En als je daar eenmaal inzit,in de afdaling,heb je geen zin om weer terug te klimmen… Aldus en ik volledig in den wilde met alleen de notie dat beneden in het dal het pad loopt.

Ik klauter via complexe rotspartijen met handen en voeten verder. Overal de omgewoelde stukken grasland die duiden op de aanwezigheid van (grote) zwijnen. Ik merk dat eerst één oortje van de iPod uitgaat, dan de andere en dan begin ik hard te fluiten en zingen. Geen idee wat hier rondloopt. Het is adembenemend stil en ik wil geen beestjes verrassen. Boven me cirkelen gieren in een groep alsom te zeggen: Het gaat niet lang meer duren.

Ik klauter langs steile rotswanden en schrik me te pletter als ik opeens lawaai boven me hoor! Een hele familie van berggeiten die me statig gade staart. Er is geen sprake van een interruptie van hun dag, eerder een tolereren van mijn aanwezigheid. Het laat geen twijfel: Hier regeert moedertje natuur, ik word tijdelijk getolereerd in de trailkamer van de goden.

Nederig en met staart tussen benen worstel ik me door het terrein. Gemiddelde onder de één kilometer per uur. Respect voor Susannah die hier met haar twee kinderen hetzelfde deed vroeger in inferieure kledij, waarop ik haar terecht wees en ze degelijke jacks kocht.

Dit is het terrein dat lijkt op het gebied in de VS uit de op waarheid gebaseerde film 127 hours met Aron Rolston die in een kloof klem komt te zitten met zijn arm onder een rots en die zelf moet amputeren om te overleven. De titel van het boek ‘Stuck between a rock and a hard place’ is beter, maar vast te ingewikkeld voor het Amerikaanse bioscooppubliek. Hij zit klem, heeft niemand gezegd waar hij zit en… geen ontvangst. Zo voel ik me. Hier kun je ‘kwijtraken’, precies zoals ik dat graag wil. Je laven aan krachten die veel groter zijn dan jij.



Connie Palmen introduceerde een mooie term: ‘Erlosungssehnsucht’. Het verlangen om op te lossen. Dat is wat ik hier doe met Corona, verdwijnen, weg van alles.

De laatste keer dat ik hier was, rende ik 50 kilometer. Het terrein was bijzonder technisch. In de laatste kilometers ging ik door de knie (die zonder voorste kruisbanden) en ik moest alle zeilen bijzetten om zelf terug te kruipen naar civilisatie.

Hier in La Pedriza en de Sierra de Guadarama dompel ik me onder, los op en geniet van de oerkracht die de bergen bieden. Tegelijk heb ik gepast respect, angst zo je wilt. Soms kan natuur zo overweldigend zijn dat het je naar de keel grijpt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: