Rust… en doorrr op de Camino da Nazare, ofwel gewoon doorpelgrimeren

16 januari. Bus Santiago – Fatima.
17 januari. Hotel Coroa De Fatima.
Rustdag.
18 januari. Hotel Coroa de Fatima – Hostal Pia de Ourso, 8k, totaal 5.041k.

Vandaag is de eerste dag dat ik echt Portugal ga proeven. Ik was er nooit eerder. De dag begint hetzelfde als gisteren met ontbijt in de binnentuin. De zon schijnt vol op het bolletje. De oudere dame met wie ik gisteren een klik maakte, heeft mijn tafeltje al buiten gedekt.

Vol in de zon geniet ik van pain au chocolat, croissant, Madeleine, glazen jus en kannen koffie. Ik zet netjes mijn spulletjes bij de ingang van de keuken waarop zij weet dat ze me nog uren lang moet voorzien van nieuwe kannetjes koffie. Ze kwijt zich nauwkeurig van haar taak en dus zit ik nooit zonder. Steeds glimlachen we intiem naar elkaar vanachter onze kapjes. Ik twijfel of ik nog een dag zal blijven.

Als je moe bent en je lijf ingeeft, is reizen een beproeving. Je moet steeds keuzes maken, over plekken, richtingen, eten, tijden, geld. Het liefst zou ik een week in een heel klein knus, houten hutje met hangmat doorbrengen en helemaal niets doen. Dat is hier helaas niet. In ieder geval niet binnen mijn budget. Dus doe ik het met dit hotel dat een fijne binnentuin heeft die ik me toeeigen als enige gast.

Zowel gisteren als vandaag zit ik gewoon urenlang in de zon met koffie en… niks eigenlijk. Voorheen was ik afkerig van mensen die mediteerde en Yoga deden. Nu heb ik daar behoefte aan, mediteren in de zon. Vertragen en niks doen en prikkels van de afgelopen 150 dagen laten afvloeien. Ik heb een rusthartslag onderin de veertig en een lijf dat zuur ademt. De kale monnik in mij is gewekt. Het liefst staar ik gewoon uren voor me uit en sip aan de zwarte levenselixer.

Mijn volgende doel, Nazare, ligt hier 39 kilometer vandaan, pal west naar de kust. Na ettelijke uren koffiemeditatie pak ik de bullen en ga op pad. Er schijnt een pelgrimsroute van Nazare naar Fatima te lopen. Als dwarse pelgrim loop ik hem wel achterstevoren.

Ik slenter naar het heiligdom waarom Fatima bekend is, de Santuário de Nossa Senhora de Fátima (Basiliek van Onze Lieve Vrouw van Fátima). Het is een enorme basiliek met een kollosaal plein ervoor. Al snel raak ik in gesprek met een Duits-sprekende non die me alles over deze bijzondere plek vertelt. Later vind ik het inderdaad allemaal terug op internet en ik ben blij dit orakel op mijn pad te treffen.

Fátima wordt ieder jaar door duizenden pelgrims bezocht en is een van de belangrijkste bedevaartsoorden van het rooms katholieke geloof. De plaats ligt in Midden Portugal (in de gemeente Ourém) en wordt het altaar van de wereld genoemd.

Tussen mei en oktober 1917 zou Heilige Maagd Maria zes keer verschenen zijn aan drie herderskinderen Francisco, Jacinta en Lucia. Ze vroeg de kinderen om elke dertiende dag van de maand, om twaalf uur ‘s middags, naar dezelfde plek te komen en om elke dag te bidden voor vrede in de wereld. In het begin reageerde de kerk, evenals omwonenden, afhoudend. Niemand wilde de kinderen geloven, maar ze waren niet op andere gedachten te brengen en leken wel te zijn bezeten.

Hierdoor werden mensen nieuwsgierig. Steeds meer mensen volgden de kinderen naar de aangewezen plek om te zien wat er gaande was. Maar niemand, behalve de drie kinderen, kon Heilige Maagd Maria zien. Toch werd er door verschillende mensen wel een soort van witte nevel waargenomen. De geruchten over de gebeurtenissen verspreiden zich daardoor steeds sneller en verder.

Tijdens de laatste verschijning schijnen er vanuit heinde en verre rond de zeventigduizend mensen aanwezig te zijn geweest. Deze dag regende het onophoudelijk. Alle aanwezigen waren doorweekt en hadden door de modder gelopen om op de plek te komen. Maar op het tijdstip van de verschijning brak plotseling de zon door. Weer niemand, behalve de kinderen, zag de Heilige Maagd Maria. Wel werd door aanwezigen verklaard dat de zon leek te dansen en alle kleuren van de regenboog vertoonde. Ook werd het ineens heel warm en leek het erop dat de zon richting de aarde kwam. Onder de mensen ontstond hierdoor paniek. Ze vielen elkaar huilen en biddend in de armen. Maar tien minuten later, als iedereen weer een beetje is bijgekomen, lijkt er geen vuiltje aan de hand. Iedereen is schoon, opgedroogd en in de veronderstelling dat er een wonder is gebeurd.

Toch worden de verschijningen van Fátima pas in 1930 officieel erkend en weet tot op de dag van vandaag niemand wat er precies is gebeurd.

Voor de basiliek dwaal ik over het immense plein dat vroeger het land was waar de kinderen hun schapen lieten grazen. De basiliek is gebouwd tussen 1928 en 1953 en herbergt de grafmonumenten van de herderskinderen. In het midden van het plein staat het Monumento ao Sagrado Coração de Jesus (Monument van het Heilig Hart van Jezus). Aan een van de zijkanten van het plein bevindt zich de Capela das Aparições (Kapel der Verschijningen). Dit is het eerste gebouw dat hier verscheen en werd gebouwd op verzoek van Heilige Maagd Maria.

Mijn sponsor Derek-Jan van xfood.nl vraagt of ik wel op de knieën het plein ben overgestoken. Midden over het plein loopt een pad waar pelgrims op hun knieën naar de Verschijningskapel toe kruipen. Zij doen dit uit dankbaarheid en geloven dat door boetedoening hun zonden worden weggenomen en ziektes worden genezen. Ik wist het niet, maar ik ben natuurlijk ook al helemaal van mijn zonden verlost in de kathedraal van Santiago.

Als ik het gigantische plein ben overgestoken, stuit ik op het tourist office. Ik had al gelezen dat er een pelgrimsroute loopt tussen Nazare en Fatima. Van de dame krijg ik een flyer met de route en de bijzonderheden. Zo loop ik zonder problemen de stad uit en vind de route.

Had ik mijzelf een week rust beloofd en ziedaar ik ben alweer aan het pelgrimeren. Dit is de Camino da Nazare, een route van 50 kilometer die in beide richtingen kan worden volbracht.

Ik ga in uiterst rustig tempo op pad en al snel verlaat ik de stad voor dichte groene dennenbossen. Het is hier aangenaam warm vergeleken met Santiago en al snel gaat alle kleding uit en loop ik in zweetshirt in de volle zon.

Diezelfde zon doet verlammend werk. Op Booking.com zie ik na ongeveer acht kilometer een leuke hostal in Pia do Urso, prima onderkomen voor een truttende pelgrim. Pia do Urso staat voor drinkbron van de beer. Navraag leert tot mijn spijt dat de beren hier al lang weg zijn, maar er was steeds één beer die achter de hostal kwam drinken. Aldus rol ik na twee uurtjes strompelen het terrein op van een heerlijk, modern gebouw met zithoekjes en een grote tuin. Zonder beren.

De flyer van de hostal rept over een prachtig natuurgebied in de mooiste superlatieven, maar het voordeel van zo lang door Europa rennen, is dat je geen enkele behoefte ervaart om nog méér te zien. Zonder enige onrust ga je op een bed of in de zon liggen en niks vraagt erom gezien te worden. Hoe anders moet dat zijn als je per heilige koe Europa doorkruist.

Ik strijk met boek en jus neer in de zon om daar een paar uur met ontbloot bovenlijf te lezen. Verder bieden dit dorp en de hostal niks. Ik ben hier samen met een Duitse pelgrima. Samen maken we de kleine kruidenier onveilig op zoek naar diner.

Zij heeft allemaal mooie ingrediënten onder haar arm. Ik ben te moe om überhaupt na te denken. Sta na vijf minuten buiten met een blik bruine bonen, een blik gemengde vruchten en een pak koekjes. Geslaagd. Hoe makkelijk als je makkelijk bent…

We hebben ieder onze eigen hele slaapzaal in verband met corona en de dame van de receptie verdwijnt al snel. Het betekent dat we het rijk voor ons hebben. Zij kookt haar prutje; ik warm mijn bonen op. Goede herinneringen aan overgehouden. Vroeger tijdens zomervakanties van een maand in Frankrijk altijd één weekend met mijn ouders naar San Sebastian waar we ons volaten aan de Spaanse dis. Altijd was er dat ene mystieke gerecht dat een bruine bonen soep bleek waar bestek rechtop in bleef staan. Dat eet ik nu. Geen energie om er meer bij en van te maken…

Morgen door naar Nazare, fijn een stukje pelgrimeren.

.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: