Fit en gezond, rennen we zonder Lyme Spanje rond

27 december. Dag 134. Pension de Blanca, Mansilla de las Mulas – Hostal Central,Vliegen del Camino 29k. Totaal 4.570.

Bij opstaan blijkt het droog, dat wordt een mooie dag naar Leon waar de bergen weer beginnen. Eerst andere bezigheden…

Twee weken terug werd ik benaderd door Mijntje. Persoonlijk ken ik haar eigenlijk niet, vroeger zat ze bij hetzelfde skateclubje als mijn zus en veel vrienden van me.

Ze benadert me met haar bijzondere verhaal, omdat ze zijdelings mijn avonturen leest en ik wellicht iets kan betekenen.

Mijntje was een bijzonder sportief en actief mens, trailrunnen, huttentrektochten, zwemmen en een ultraloop zat in de pijplijn. Tot ze uit het leven werd getrokken door chronische Lyme.

Al drie jaar ligt ze 23 uur per dag op bed. Behandelingen kosten tot wel 15.000 EUR per jaar en worden niet vergoed. Ik lees enkele zinnen die me diep in mijn ziel raken: ‘Ruim 6 maanden lang was 3x een halve minuut kruipen totaal per dag veel te veel. Mijn toenmalige huisarts weigerde me toen, op mijn grootste dieptepunt, thuis op te zoeken. Ik kreeg enkel te horen “je moet naar een psychiater”. Dat doet ontzettend pijn als je zelf dondersgoed weet dat je geestelijk helemaal niks mankeert! Ik werd letterlijk aan mijn lot overgelaten.
Maar ik kon ook niet bij de voordeur komen voor hulp. Ik was pas verhuisd en niemand had (al) een reservesleutel. Maanden kon ik alleen maar stokstijf stil liggen. Een geringe beweging zoals een arm of been schuiven was al veel te veel. Ik was vreselijk uitgeput. Ik weet niet hoe ik het gevoel en mijn situatie van toen moet omschrijven. Ik voelde dat wat er was vreselijk diep zat en écht niet goed was. Ik voelde dat hulp of kort bezoek van iemand anders keihard nodig was, maar me acuut veel dieper zou laten afdalen. Ik voelde dat alleen stokstijf stil liggen, maandenlang, dát was wat ik nodig had. Hoe ik die maanden doorgekomen ben is onvoorstelbaar. Details delen is te pijnlijk. Kruipend terwijl dat eigenlijk écht niét kon, maar nodig want ik moest eten en drinken pakken. Ik deed álles zelf puur op karakter. Écht letterlijk overleven van minuut tot minuut. Een erg enge periode, maar ik heb gevoeld hoe ontzettend sterk een mens kan zijn, hoe ontzettend sterk ik ben. Dát zal ik nooit vergeten en geeft me kracht en moed bij zware terugslagen. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke kracht…’

Al mijn hele loopbaan heb ik iets met mensen die willen laten zien dat ze er wél bijhoren, dat ze niet in dat verdomhoekje zitten. Vaak tonen goede doelen-organisaties een beetje dezelfde energie die ik graag aan de dag leg, als we dan toch zoveel tijd aan werken moeten besteden. Niet eerder raakte een verhaal me zo, omdat het een leeftijdsgenote betreft, in zo dezelfde omstandigheden. Het gaat om mij …

En ondertussen trek ik ongestraft over de Camino. Zelfverkozen KLEIN leed. Laat ik benadrukken dat ik er zo in zit… Ik schrijf soms alsof ik van Siberië naar Tibet trek, maar ik heb genoeg zelfreflecterend vermogen om dat te reduceren tot een NS-wandeling. Dat wat ik doe, is vrijwillig en… het is niks. Iedere gezonde idioot kan 130 dagen een afstand tussen 20 en 50 kilometer overbruggen. Dat wat Mijntje overbrugt is onvoorstelbaar.

Dat gezegd hebbende kan ik niet anders dan ‘chef sponsoring en marketing’ worden. En dus moet er een site zijn. Een site die ik op eerste kerstdag maak op mijn telefoon. En iedere site developer zal je zeggen dat je dat NIET op je telefoon moet doen. De site zelf gaat wel, maar de punten en komma’s maken je gek…

Daarmee start mijn dag. Licht opgefokt ga ik op pad, omdat de website staat maar ik op een klein scherm punten en komma’s moet zetten. Het is een verademing dat we de Flevopolder verlaten zijn. Ik mag me laven aan hellingen, verkeer, panden en mensen. Jipje.

Marcel is onderweg vanuit Nederland. Zijn reis gaat veel voorspoediger dan gedacht. Gisteren 750, vandaag 950 en hij appt dat hij er tussen half zes en acht is. Hoe hard kun je gaan…

Ondertussen de hele dag lieve berichtjes voor Mijntje, sponsors uit mijn netwerk en tips voor haar. Hartverwarmend.

Gezien de snelle aantocht van Marcel moet ik me nog haasten ook. Ik spoed me door Leon, op eerste aanzicht een sfeervolle stad, met name de eetcafé’tjes.

Ik tref Marcel na Leon in Virgin del Camino. Dat treft want we zijn beide nog maagd. Het duurt niet heel lang aleer we in een eetcafé maagdelijk dineren.

Op naar een nieuw jaar. We gaan samen een stukje lopen komende dagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: