Via de Col de Turini in een Hitchcockfilm

28 oktober. Dag 74. Chalet bois Saint-Martin-Vesubie – Hotel Le Chamois Col de Turini 28k. Totaal 2.828,5k.

De dag vangt aan met koffie en pain au chocolat aan het Engelse theesetje in de tuin van het heerlijke chalet met uitzicht op de ravage. Ik werd wakker gebeld door mijn gastvrouw, ze ging naar de boulanger en of ze verse broodjes moest meenemen? Nou vooruit dan, omdat je het zo vriendelijk vraagt.

Pas nu in het licht wordt de schaal van de ramp die zich hier heeft voltrokken duidelijk. De volledige vallei is verwoest. Wat vroeger een lieflijk riviertje met groene oevers moet zijn geweest is nu een totaal uitgesleten puinbak. Huizen balanceren op de rand van de afgrond. Al het vastgoed is per direct in waarde gekelderd. Vandaag zal ik het grootste deel van de dag de vallei volgen en overal wordt geklust aan wegen, bruggen en panden alsof het gisteren gebeurd is.

Punt is dat de grond hier los is, geen vaste rots en door het woest wassende water zijn de oevers weggesleten, inclusief de onderkant van de helling. Als het nu weer hard gaat regenen is de erosie simpelweg niet te stoppen en zal het proces zichzelf versterken. Je kunt dit niet oplossen door er beton overheen te storten of nieuwe aanplantingen. Het is volgens mij een uitzichtloze situatie.

Ik bedank mijn gastvrouw hartelijk en geef haar meteen een positieve recensie. Ik ben totaal verliefd op haar chalet. Zo’n huis wil ik zelf bouwen. Een droomstulpje. Ideeën voor als ik terug ben.

In het dorp strijk ik neer op een terras. Ik heb een opdracht voor een column in Proloop trainersmagazine die ik uitwerk. Onderwerp hardlopen in de bergen. Tevens neem ik tijd om een deel van mijn sponsoren te danken voor de aankoop van hun kilometer. Ik boek ook snel een hotelletje op 28 kilometer. Het plan is een relatief rustige dag na de monsteretappe van gisteren. Ik maak echter een fout…

Hotel Chamois is niet zo duur omdat het van Jan en alleman verlaten bovenop de Col de Turini ligt. Een col van 1.609 meter en dat betekent dat ik ook vandaag 1.000 meter mag klimmen. Die zag ik even niet aankomen. Note to self: check op cols en dan pas je hotel selecteren. Een beetje dom.

Aldus start de route in het prachtige Saint Martin dat niet voor niets Klein Zwitserland wordt genoemd. Een mooi oud centrum met steile trappen en een stroompje dat midden door het plaveisel stroomt, ideaal om een enkel te breken.

De eerste 15 kilometers volgen het dal naar beneden richting Nice. Rechts de hele dag de vallei waar trucks en kranen hun restauratiewerkzaamheden verrichten. De weg is te smal en er is geen fietspad of stoep dus het is de hele dag laveren en oppassen.

Na 15 kilometer mag ik links het dal uitklimmen, de col op. Ik passeer het prachtige stadje La Bollene Vesubie dat prachtig om een heuvel is gedrapeerd en over de vallei uitkijkt. Het ideaalbeeld dat je in je hoofd hebt van Toscaanse dorpen. De felgekleurde luiken aan de statige panden vervolmaken het beeld.

De weg naar de col is prachtig en wil ik zeker een keer fietsen. Talloze haarspelden voeren langs steile afgronden met aan de andere kant steile wanden van leisteen. Naarmate ik hoger kom heb ik veel verwachtingen van de col zelf. Die komen allemaal niet uit. Er staan drie hotels, het is uitgestorven en er zijn geen vergezichten. Daar klim je dan het zweet in je nek voor…

Hotel Chamois is er één uit duizenden. Alles is gedateerd. Overal posters van ralleys die hier zijn gehouden. Alles is donker, stoffig, viezig en bedompt. Als ik op het belletje druk gebeurt er minuten niks tot er een stoffige, oude man met catweazlebaard komt aansloffen. De receptie is een puinbak, het restaurant ook. De ramen zijn half afgeplakt en alles is donker en groezelig. Mijn reservering heeft ie niet gezien maar ik krijg kamer vijf op de eerste verdieping. De hal is donker, overal posters uit de jaren vijftig en ook mijn kamer is er een uit totaal vervlogen tijden. Ik ben in een Hitchcockfilm beland. Als ik vraag om de wificode waarschuwt hij me dat het ‘mountainwifi’ is en inderdaad laat hij wat gaten vallen.

Een heerlijk kamertje. Morgen de Middellandse zee en Italië en de cols even laten voor wat ze zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: