Leven en rennen als minimalist…

4 augustus – Met vijf vrachtwagens die tot de nok zijn gevuld met spullen, verhuis ik een vriend. De dag erna doe ik het nog eens dunnetjes over bij een andere vriend. Ditmaal zijn het twee immense karren die hoog opgeladen worden, evenals twee afgeladen paardentrailers en dan nog een gevulde kar die naar de stort gaat. Kanttekening: Het nieuwe huis is reeds half ingericht en volgestouwd. Kisten vol speelgoed, tassen vol kleding en oneindig veel ‘spul’ gaat door de handen. Na een lange dag van slepen, zie ik wanhoop in ogen. Hebben we echt zoveel spullen? Waar gaan we het in hemelsnaam laten? Vanwege dit soort volksverhuizingen wil ik weg uit deze wereld.

Bezit en kapitaal vormen de grootste bron van menselijke zorgen. Bezit maakt niet per definitie gelukkig; ik zie tweemaal eerder het tegenovergestelde. Sommige mensen zitten muurvast in een tredmolen van hypotheeklasten, werk, pensioenopbouw en verplichtingen. Begrijp me goed: Ik heb daar respect voor, als je maar gelukkig bent. Seneca is er duidelijk in: ‘Iets kwijtraken, is veel erger dan het niet bezitten.’ Wat is de beste maat? Ook daarin geeft Seneca antwoord: ‘Geen echte armoede, maar ook niet het tegendeel’. Ik ben armer dan ooit, maar voel me de koning te rijk. Daarnaast zie ik kozijnen en boeiborden die onderhoud vragen, een tuin die maar doorgroeit; ik zie oneindige bergen van ‘moetjes’.

Tevreden lig ik na afloop op mijn bed in het tuinhuisje dat ik bewoon. Een auto vol spullen heb ik mogen stallen bij een vriend op de boerderij, de rest staat in dit houten huisje van 3,5 bij 2,5 meter. Al mijn meubelen heb ik via Marktplaats van de hand gedaan. Kaarsen, wierook en kerstlichtjes geven sfeer aan dit houten huisje. Een tweepersoonsbed staat aan een kant (slaapkamer), geflankeerd door een houten tafeltje dat tegelijk dienst doet als eettafel (eetkamer) en bureau (werkkamer). Aan het voeteneinde een ladenkastje voor wat kleding met een TV erop. Ik ben op dit moment volmaakt gelukkig met deze kleine residentie. Hoeveel heeft een mens nodig?

Nog blijer word ik als ik het trailrugzakje aan het voeteneind van mijn bed zie staan. Dát wordt mijn onderkomen de komende maanden. Ook mijn bezittingen in het tuinhuisje pak ik in dozen en stal ik in een hoek. Tafel en kastje zijn niet van mij en het bed mag in de haard als het in de weg staat. Nog makkelijker geef ik spullen weg nu, alsof ik een drempel ben overgegaan. Verwonderlijk hoeveel lucht en ruimte het geeft in je hoofd. Spullen geven zorgen; een band plakken, gras maaien, de auto wassen, schoonmaken, voor je het weet heb je zaterdagstress en ben je in het weekend slaaf van je bezit. De week daarop gewoon weer, het houdt nooit op. De vraag is of je leeft of wordt geleefd. Veel mensen begrijpen de kunst van het leven. Ik niet. Ik ben niet zo goed in die manier van leven.

Toch gaat minimalisme veel verder dan ontspullen. Het gaat om de vraag waaraan je vasthoudt in het leven. Het voorbereiden van mijn bepakking confronteert me daarmee. Na weken van wikken en wegen, kom ik uit op een rugzakje waarin slechts het uiterste minimum een plekje heeft gevonden. Scheerlijnen dunner, etiketten verwijderd, aansteker halfleeg, opbergtasjes vervangen door een sjortas. Lange afstand-loper Eberhard zegt in Over Paden mooi (p. 365): ‘Door steeds meer gewicht te besparen op je bepakking schud je langzaam maar zeker de angst van je af. Elk object dat iemand meesleept, staat voor een bepaalde angst: angst voor verwonding, ongemak, verveling of een aanval. De allerlaatste angst die zelfs de meest minimalistische trekkers moeilijk van zich af kunnen zetten, is de angst om te verhongeren. Daarom sjouwen de meeste mensen karrevrachten eten mee’.

Inderdaad merk ik dat ook ik bij veel uitrustingstukken een excuus heb. De pomp om duizenden liters water te zuiveren voor als ik zonder zit, het zakmes voor opdringerige honden, de uitgebreide reisapotheek, de reserve-expeditiemaaltijden voor die ene keer dat je zonder eten zit en dus in het ergste geval de hele tocht met je meesleept.

Al eerder vroeg vriend Hendrik-Jan me toen ik thuis aan het ontspullen was, of ik niet stiekem bij ieder item een verhaal had om het wel of niet te behouden en inderdaad herken ik wat hij zegt. Soms sta je minutenlang met een item in de handen, misschien ook wel voor de vierde keer, wikkend en wegend… Inmiddels weet ik dat dat proces duidt op twijfel en dus wegdoen of niet meenemen op mijn tocht.

Eberhart (p. 368) ‘koos voor het pad naar maximale vrijheid, wat inhoudt dat hij afstand doet van comfort, gezelschap en veiligheid. Misschien moet hij op de grond slapen, maar daar staat tegenover dat hij kan slapen waar hij wil. Als hij ziek wordt of gewond raakt, zou hij misschien kunnen overlijden, maar dan sterft hij tenminste buiten’. Als je vrijheid wenst, moet je de voordelen van het verbonden zijn aan een maatschappij en bezittingen opgeven. Vrijheid heeft met andere woorden haar beperkingen. Het doorsnijden van de banden en loskomen van de zwaartekracht van de maatschappij kan een bevrijding betekenen van de ratrace van de veeleisende baan, de hypotheek, de auto en onderhoudsverplichtingen.

Toch geven diezelfde verbindingen het leven zin en structuur en een buffer in geval van ziekte. Dit dilemma stelt ons voor een confronterende vraag: Waar hechten we in het leven de meeste waarde en dus ons geluk aan? Hoe belangrijk is vrijheid? Wat ben je bereid wel of niet op te geven om je doelen te bereiken? Durf je te vertrouwen op het leven en je eigen pad te kiezen?

Minimalisme is een prachtig hulpmiddel om je levensstijl te bezien en te heroverwegen waar je gelukkig van wordt. De Japanse opruimexpert Sasaki (Geluk uit niets, Volkskrant Magazine, 2 december 2017, p.56-59) zegt het treffend: ‘Zie minimalisme als een poortje waar je doorheen gaat, een overgangsrite die je laat nadenken over jezelf en je waarden. Daarna krijgt het een natuurlijke plek in je leven.’

Voor mij is het nu het hout van het tuinhuisje waar ik tegenaan kijk vanuit mijn bed. De geur van de wierook en het gezang van de vogels. De deur staat al vier maanden open om condens te voorkomen en daarmee haal je actief de seizoenen je huis in, je leven in. Seizoenen die ik nog actiever zal ervaren als ik straks ga rennen. Inspiratie vind ik bij de Amerikaanse schrijver Thoreau. Hij trok zich haverwege de 19e eeuw ruim twee jaar lang terug in een zelfgebouwde hut in de bossen van Massachusetts. In Walden: or, Life in the woods beschrijft hij hoe hij met weinig middelen een gelukkig bestaan opbouwde: “I went to the woods because I wished to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not lived.”

Je huis is de spiegel van je ziel. Kleine ruimtes leiden de geest in goede banen.

Leonardo da Vinci

De beperking in vierkante meters is omgekeerd evenredig met de ruimte in je hoofd.

Fast Fokkie

Als een slak zal ik mij de komende maanden voortbewegen met mijn huisje-op-de-rug. Ik hoop dat ik iets sneller ben. Al zullen gerenommeerde hardlopers in mijn ultrashuffle een slakkentempo zien. Het mag, dit is mijn project. Welke wijsgeer was het die zei: ‘Wie langzaam gaat, komt snel aan…’

Meer informatie:

Boektip: Walden – Life in the Woods, Henry David Thoreau.

Boektip: Vaarwel, spullen – Minder bezit, meer geluk: het nieuwe Japanse Minimalisme.

Boektip: Tiny houses; or how to get away from it all, prijswinnende New Yorkse architect Lester Walker laat zien hoe iedereen met twee rechterhanden zijn eigen kleine (droom)huis kan bouwen.

Marjoleininhetklein.com, de ‘grondlegster’ van de tiny house movement in NL

Documentaire We the tiny house people: https://www.youtube.com/watch?v=lDcVrVA4bSQ

www.tinyhousenederland.nl

Eén opmerking over 'Leven en rennen als minimalist…'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: