Hij stond op. Het zou een rare dag worden.

Hij sipte aan zijn koffie en keek voldaan naar het immense wijnvat in zijn tuin dat van binnen rood kleurde. Hij had het gewonnen met een klimaatprijsvraag van de gemeente. Er werden 100 regentonnen uitgedeeld en hij ging er een insectenhotel omheen bouwen. Zo kon hij naar het robuuste vat kijken samen met de bijen en andere leuke beestjes die bijna uitgestorven waren.

In de krant las hij dat de gemeente Utrecht bezig was met discussie over de vraag waar tienduizenden woningen moesten komen om hem heen. Verwondering, het voelde immers al zo druk. De infrastructuur stond nu reeds onder teveel druk. Moest dat hier?

En zo ja, waarom gingen ze dan weer ‘starterswoningen’ bouwen van 4 ton in plaats van fijne, goedkope, prefab-tiny houses van 1 ton? Dan hoefden mensen zich immers niet uit de naad meer te werken en konden tijd besteden aan hun bejaarde ouders zodat ze niet wegliepen uit het bejaardenhuis.

En waarom niet meteen ‘bouwen op het water’? Als ze uitgediscussieerd waren en de bouw zouden beginnen, waren we immers jaren verder. Waarom niet een wijk bouwen op drijfpontons die met het water kunnen stijgen? Want dat het water zou komen, was onvermijdelijk, getuige het onheilspellende artikel dat hij recent las in het NRC over het breken van de Antarctische ijskap. De vraag was niet of het water kwam, naar wanneer. Hij verwonderde zich over de totale ontkenning die hij overal om zich heen gewaar werd. Dezelfde halsstarrige neiging weg te kijken als na de coronapandemie. En doorrr!

Na het ontbijt ging hij pakketjes wegbrengen. Kledingstukken verkocht via Vinted. Als econoom had hij geleerd dat concurrentie goed was voor de afnemer, het vergrootte de keuzemogelijkheden, leidde tot productinnovatie en zou prijzen drukken. Nu, zo op de fiets, met zes pakketten op de rug, reed hij van UPS, via DHL naar Mondial Real, om door te trekken naar Homer, waarna hij aftopte met DPD. Ruim 14 kilometer op de teller. En goedkoop was het ook niet bepaald.

Hij realiseerde zich dat ook het spoor een goed voorbeeld was van hoe marktwerking en concurrentie niet werkten. De gedachte dat je de prijs van kaartjes moest verhogen omdat je minder mensen in de trein had, getuigde van omgekeerde prijselasticiteit en deed een vicieuze cirkel tot stand komen. Een retourtje Leiden – Nijmegen in de spits kostte nu een schamele 46 euro. Gelukkig was de prijsstijging van 10 procent voorlopig afgewend, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met stakingen bij zowel de NS als Prorail. Prijzen die zelfs de meest fanatieke klimaatgekkies met hun kinderen de auto in joegen omdat een uitje anders wel heel prijzig werd.

Voordeel van een auto was wel dat je niet hoeft over te stappen. Concurrerende aanbieders op het spoor die samen één spoorboekje deelden, dat was vragen of Putin en Zelensky samen een huishoudboekje wilden delen, je voelde aan je water dat het niet ging werken. En aldus kwamen veel aansluitingen met concurrerende aanbieders helemaal niet uit de NS app naar voren en had iedere maatschappij een apart chippoortje en een eigen appje. Ze leerden kindjes op school samen te werken, maar gaven dat voorbeeld niet.

Over de heilige koe gesproken. Het was hem opgevallen dat de koplampen van elektrische auto’s veel te fel waren. Als je dat een rit lang in de ogen mocht kijken door de vooruit en in de spiegels had je een acute migraine te pakken. Hij en zijn vrouw hadden een Toyota Aygo en dan schenen al snel alle lichten op hen, van boven. Saillant detail was dat er tegenwoordig SUV’s rondreden van 2.650 kilo die killer cars werden genoemd. Waar had je in hemeltjesnaam zo’n auto voor nodig in vlakland Nederland? Het riep bij hem de vraag op of dat nou verschil maakte in de file. Stond dat nou lekkerder stil met zo’n zware bak? Gelukkig werd inmiddels de discussie over de te felle lampen gevoerd, want dat konden ze wel – discussiëren.

Over discussies gesproken. Hij vroeg zich af of de discussie over de fatbike al beslecht was. Hij zag op zijn rondrit diverse kinderen voorbij komen op hun elektrische fietsen. Het riep bij hem de vraag op of je als ouder een crimineel mocht worden genoemd als je je kind een elektrische fiets gaf, of tenminste een slechte opvoedkundige. Van en naar school fietsen was vaak nog de laatste strohalm qua beweging, even het hoofd leegmaken na een dag achter de pc op school, voordat je thuis weer achter het scherm dook. Inmiddels namen de obesitas-cijfers onder jongeren almaar toe, vooral bij de 16 tot 20 jarigen en morbide obesitas nam in alle leeftijdsgroepen toe (https://www.nji.nl/cijfers/overgewicht). En wat was er mis met een paar rode konen na een ritje stoempen tegen de wind in? Hij had het zijn hele jeugd gedaan en het had hem geen windeieren gelegd.

Na het afgooien van zijn pakketten liep hij even bij zijn huisarts binnen – hij was er nu immers toch! Hoe makkelijk kon het zijn.
Dame schoof raam open.
‘Kan ik u helpen?’
‘Ik wil graag een afspraak maken.’
‘Dat kan niet, alleen telefonisch.’
‘Maar ik ben hier nu toch? En u ook? En onze agenda’s.’
‘We doen dat alleen telefonisch om privacyredenen.’
Hij keek om zich heen en zag niemand.
‘We kunnen fluisteren’, opperde hij.
Maar hij moest bellen.
Hij trok zijn gsm uit zijn zak: ‘Dan ga ik u nu maar even bellen.
Ze schoof het raampje dicht en nam op.
Hij vertelde haar van de onbestemde pijn in zijn bovenbeen die al weken aanhield. Dat hij zich zorgen maakte over misschien wel iets ernstigs en dat hij dat liever persoonlijk besproken had met haar dan telefonisch met haar achter een raam.
Het voelde als corona. Het klopte niet en hij voelde zich een ongevaccineerde paria.

Dat was het in de zorg: kromme lijnen werden recht, maar mensen waren krom, fluïde. Die kon je niet in protocollen en richtlijnen persen. Die moest je face-to-face over hun zorgen spreken en niet onpersoonlijk aan een telefoon. Waar was de menselijke maat gebleven?

Hij zag het steeds meer om zich heen. Een jongere generatie die slachtoffer was van de SS – scherm en stoel. Er was een wereld gecreëerd die zich volledig binnen afspeelde op een scherm. TikTok-filmpjes kijken over een oerbos in plaats van even wandelen met de hond in het park om de hoek. Ze kregen op school zelfs geen studieboeken meer maar PDF’s en PPT’s. Hij was blij dat hij niet in hun schoenen stond.

Ze hadden ook niet echt voorbeelden meer om naar op te kijken. Poetin – hij kon het niet helpen om hem de hele tijd maar Putin te blijven noemen, vast zijn affiniteit met de Franse taal – had inmiddels tienduizenden gezinnen ontwricht en bleef maar soldaten naar het front sturen. Je kon als Goliath immers nooit meer zonder gezichtsverlies tot vrede komen. Uiteindelijk ging het om de grootte van een penis.

Datzelfde was het geval bij meneer Trump. Die had vast heel lang op een hotelkamer naar zijn penis zitten kijken afgelopen week. In Nederland waren mensen kapotgegaan door een Toeslagenaffaire, maar in de VS kon je president worden als je het beeld vertoonde van iemand die ‘crimineel gedrag vertoonde’ en 34 aanklachten tegen zich had lopen. Zwijggeld had hij aan een sekswerker betaald en abusievelijk opgevoerd als juridische kosten, de man die in z’n eentje verantwoordelijk was voor de bestorming van het Capitool, de uitvinder van het begrip fake nieuws, iemand die zo vaak loog dat je de waarheid moest zoeken met een verrekijker in een hooiberg.

Nostradamus voorspelde een derde wereldoorlog. Hij realiseerde zich: ze zaten er middenin en Trump en zijn grote penis gingen niet helpen. Diezelfde oorlog was al doorgedrongen in de hoofdstad. Op 7 en 8 november 2024 vonden er geweldadige confrontaties plaats tussen verschillende groeperingen, voor en na de Europa League-wedstrijd tussen AFC Ajax en Maccabi Tel Aviv FC. Er werden verschillenden provocaties, geweldadigheden en vernielingen gepleegd in Amsterdam. Voetbal en oorlog waren de twee woorden waar hij het meest een hekel aan had, zeker als ze samenkwamen.

Hij verwonderde zich over de vraag of je een presidentschap kon aanschaffen. Elon Musk steunde Trump en de man had meer dan 300 miljard op zijn Rabo-spaarrekening staan. De Rabobank ondervond problemen want het bedrag telde zoveel nullen dat het niet in hun systeem paste, maar dat terzijde. Inmiddels had Tesla een beurswaarde van 1000 miljard dollar en Musk beschikte zo ongeveer eigenhandig over 7.000 satellieten. Uiteindelijk was zijn plan met SpaceX om een enorme constellatie van 12.000 satellieten op te bouwen, met een mogelijke uitbreiding naar 42.000 satellieten later.

Op dat moment realiseerde hij zich: ze zaten niet alleen in een derde wereldoorlog, ze waren tevens alles op en om de aarde naar de kloten aan het helpen. Hij vroeg zich af waarom ze 42.000 satellieten wilden, en wie daar dan over ging en waarom hij daar eigenlijk maar heel weinig over hoorde en realiseerde zich dat iedereen wifi en internet wilde en dat daarom dus iedereen maar de andere kant uitkeek, want zelfs omhoog kijken werd nu vreemd met ‘lijnen van batches satellieten’ die het luchtruim ontsierden.

De bekende psycholoog, auteur en professor Jordan Peterson had ooit een aantal zaken geformuleerd die je moest beheersen voordat je in staat was te functioneren. Het begon allemaal met het opmaken van je eigen bed, het onderhouden van jezelf en je nest. Pas dan kon je over de muur kijken en bijvoorbeeld een land gaan besturen. Het deed hem verwonderen wanneer Musk en Trump voor het laatst hun bed zouden hebben opgemaakt. Hij vroeg zich tevens af wanneer Trump voor het laatst zijn bed had gedeeld met zijn echtgenote Ivana. Ivana keek naar hem zoals je keek als je een valse hond ging afmaken. Het leek hem bepaald niet gezellig in huize Trump. Bij Musk vroeg hij zich dit laatste niet af, Musk had immers tien kinderen en geloofde dat technologie de overbevolking en uitputting van de aarde ging oplossen. Dat is het met heilig, dogmatisch geloof, dan stopt de rede en heb je een goed excuus om tien kinderen op deze aarde te zetten.

De VS was het machtigste land ter wereld en dit waren de beste leiders die ze konden ophoesten, een hoogbejaarde etalagepop genaamd Biden die zo nu en dan voor de camera een dansje deed om te tonen dat hij nog niet aan rigor mortis leed en een liegende bully met 34 aanklachten die uit hetzelfde bejaardentehuis was ontsnapt. Het illustreerde meteen zijn eerdere betoog dat mensen minder moesten werken zodat ze een oogje konden houden op losgeslagen bejaarden die de wereld wilden besturen in de nadagen van hun leven terwijl ze niets meer te verliezen hadden.

Dit waren de voorbeelden waar de jeugd het mee moest doen. Dichterbij hadden ze narcist Baudet en de grote blanke man uit Venlo, uitvinder van het Polenmeldmunt, de kopvoddentax en andere populistische uitingen die helaas ook nog eens een gehoor vonden. Wilders had inmiddels in zijn eervolle rol als volksvertegenwoordiger door zijn uitingen jaarlijks 2 miljoen euro opgesoupeerd aan beveiligingskosten. Dat liep dus in de tientallen miljoenen. En dat voor iemand die niet regeerde, maar schopte, een man zonder plan.

Omtzigt deed het wat rustiger aan met de resten van zijn burn-out, hij meldde zich niet ziek en ving dus gewoon 2600 euro in de maand die hij normaal besteedde aan hotels in Den Haag omdat hij in Deventer woonde. Waar hij dus nu de hele tijd tot rust kwam op de bank. Niet in een hotel. Maar dat ging hij vast allemaal braaf terugbetalen.
—
Hij nam die avond zelf een hotel dat hij na uitgebreid zoeken had gevonden op Booking.com. Het hotel rekende bij aankomst flinke parkeerkosten waarmee het verblijf toch aanzienlijk duurder werd en hij achteraf een ander hotel geboekt zou hebben. Vertwijfeld keek hij op de website en in de kleine letters. Het hotel profileerde zich met ‘private parkings’. Dat klonk veelbelovend en als eigenaar van een heilig koe zou je niet anders willen. Maar dan wel met een transparant parkeerkostenbeleid. Het hotel vond uiteraard van niet dus hij zou daar niet snel weer voet op de private parking zetten.

Hij sloot de avond af met een muziekfestival. De kaartjes had hij cadeau gekregen. Eenmaal binnen was de garderobe 2 euro per jas waarmee het met duizenden bezoekers aardig in de papieren liep. Afijn hij besloot de avond maar af te trappen met een lekker wit wijntje voor hem en zijn vrouw. Dat was 14,50 euro.

Een private parking, twee jassen in de garderobe, twee wijntjes en een lege portemonnee. De avond moest nog beginnen.

Maar hij begreep het wel, de horeca had het ook niet makkelijk. Niemand eigenlijk. De wereld ging naar de kloten. Helemaal. En niemand deed iets. Iedereen keek weg.

Hij besloot om na het winnen van zijn regenton zich te melden als WWF-vrijwilliger om les te geven aan kinderen, hij solliciteerde als lid van de cliëntenraad bij RegiozorgNU, als lid Raad van Toezicht bij een IT-organisatie in de zorg en als EU-klimaatambassadeur in de hoop dat hij iets kon veranderen.

De dag van morgen zou nieuwe kansen brengen.