I would travel on foot, sleep in haybricks in summer, shelter in barns when it was raining or snowing and only consort with peasants and tramps. If I lived on bread and cheese and apples, jogging along on 50 pounds a year… there would even be some cash left over for paper and pencils and an occasional mug of beer. A new life! Freedom! Something to write about! – A Time of Gifts

Reizen is romantiek
25 april – Ik mag weer op Munro Missie! Ieder avontuur doet een beroep op mijn romantische reizigersinborst conform bovenstaande quote. Reizen is romantiek. Vliegen onttrekt zich daaraan. Vliegmaatschappijen doen hun uiterste best om alle romantiek eruit te persen. Daar ligt een kans om je te onderscheiden, een winnend concurrentievoordeel te behalen, zo sprak de ondernemer. Easyjet spant de kroon…

Easyjet sucks
Easyjet is een crappy organisatie. Dat weet je tevoren. Goedkoop is duurkoop. De app is hopeloos. Je moet een wachtwoord maken met cijfers, letters, tekens, hoofdletters, een #, 12 spaties en 28 leestekens en dat in viervoud bevestigen. Dat is lastig als je bedenkt dat de app je er na iedere handeling uitgooit en je het wachtwoord intikt zonder dat je kunt zien wat je tikt waarna je na drie keer een nieuw wachtwoord mag aanmaken.

Bagageschermutselingen
Dan proberen ze je op alle mogelijke manieren in verwarring te brengen bij het boeken van je bagage. Er is verkleinde handbagage, een grotere handbagage en ruimbagage. Je krijgt die opties ongeveer vier keer voor je neus waarna je horendol bent en ook niet meer helder hebt wat je geboekt hebt.

Daar komt bij: de eerste optie lijkt duur dus je bent geneigd de tweede te boeken, maar de eerste is je ticket (inclusief gratis handbagage) en de tweede optie is de extra prijs die je betaalt bovenop je ticket. Maar dat is niet helder. Kortom, ze proberen je te naaien. Het gekke: ik wil best betalen voor mijn bagage. Wat ik niet wil, is genaaid worden, tenzij ik daar zelf om vraag.

Aankleden bij de incheckbalie
Aldus kom ik met vriendin bij de incheckbalies en weten wij niet meer wat we geboekt hebben. We worden honderden meters door lintjes geleid als makke schapen. Gelukkig zijn we vier uur te vroeg want al snel hebben we honderden mensen achter ons. Er zijn twee balies open en bij de ene heeft kletsen onder elkaar meer prioriteit want het ene meisje is in training. De rijen nemen astronomische proporties aan. Vijf incheckmedewerkers blijken er eenvoudigweg niet te zijn.

We gaan één rugzak inchecken. We leggen uit dat de tweede voor ons samen is en dat we spullen kunnen overhevelen naar mijn lege, kleine tasje zodat we voldoen aan twee keer gratis handbagage. Dat moeten we bewijzen, ook na uitleg dat het echt past. We noeten ompakken en tassen in de bakken duwen in de hoop dat ze meer munt uit ons kunnen slaan. Ik ga in recalcitrant-modus. Na zo lang wachten, als schaap behandeld worden en genaaid worden, is het een keer klaar. Deze rebel groot de kont in de wind en doet niet meer mee.

Aldus beginnen wij ten overstaande van 400 grommende, agressief kijkende schapen-in-de-rij spullen in mijn tasje te rammen, expeditiemaaltijden in onze zakken te duwen, een poolmuts op mijn hoofd, een luchtbed in een zijzak… en uiteindelijk past het natuurlijk makkelijk … en blijken we een extra handbagage geboekt – en betaald – te hebben, iets waar ook zij te laat achterkomen. Bijzonder geirriteerd verlaten we het enige geopende loket en laten 400 boze mensen achter. Ik heb bij mijn boeking reeds een klacht ingediend, nummer twee is nu in de maak. He who tries to fuck you, will be fucked…

Hollandse luchten van grijs
Inmiddels zijn we uren kwijt en hebben slechts een half uurtje voor koffie. Daar is het eindelijk warm. Het is de zoveelste dag in Nederland dat het koud, vies en afgrijselijk weer is. Overal hagelwolken en vriendin merkt zelfs natte sneeuw op voor vertrek. Ik walg ervan na weken, maar bovenal ook omdat ik net twee dagen terug ben uit Curacao waar het 31 graden was…

***

Chaotische voorbereiding
Dit is by far het slechtst voorbereide, meest chaotische vertrek in mijn expeditieloopbaan. Ik heb net een week poolavonturen in Finland en een heisessie in Curacao achter de rug. Voor de eerste trip moest ik een aantal schrijfopdrachten volbrengen. De tweede brengt jetlag. Ik ben een zombie, al zal een enkeling betogen dat er niets is veranderd.

Dronevliegen en een documentaire
De ochtend na terugkomst uit Curacao om 8 uur een spoedcursus dronevliegen op de hei. Gelukkig gaat vriendin de eerste week mee en zij is handig met het gedrocht. We oefenen twee uur lang en bedenken welke shots we in die eerste week willen schieten voor de documentaire. Inmiddels is een partner aangetrokken die zal ondersteunen bij editing en afmonteren van een korte documentaire over de missie die naast het boek zal verschijnen.

Ondertussen de zoektocht naar uitrustingsstukken. Een hickup in de bestelling van een aantal expeditiemaaltijden voor de eerste week en dus een spoedbezoek aan Bever.

Positieve constatering: na een lange week buitenlucht in Finland en een week buiten in Curacao heb ik exact NUL behoefte aan mijn leesbril die ik sinds 1 januari gebruik. Het bewijs is geleverd: buitenlucht en het reduceren aan schermtijd dragen bij aan je zicht (en algehele gezondheid).

Blessureleed
Ik ben geblesseerd aan een voet en lig enkele uren voor vertrek, ’s avonds om 19 uur, vier minuten op de bank van mijn wonderdokter Rob Langhout. Of althans bij zijn collega Okko. Na een kortstondige kraaksessie van beide heren – die mij tot tranen roert – doet mijn hele keten weer wat ik wil dat hij doet, dank! Vier uur reizen voor een behandeling van 4 minuten bij Fysiotherapie Dukenburg, nu snapt u waarom!

Rompslomp
De administratie van het kwartaal afronden en de drie maanden dat ik weg ben voorbereiden. Facturen die niet betaald zijn – ondanks meerdere herinneringen – najagen en bestanden in de cloud zetten die ik de komende maanden moet kunnen benaderen om site, social media en afspraken te kunnen bijwerken.

Had je het niet beter kunnen voorbereiden? Nee, dit is hoe het gaat. Altijd. Ook als je wekenlang je best doet, weten anderen je op het laatste moment wel aan het werk te krijgen. Het is zoals de Schotten pkachten te noemen: inevitable!

***

Munro Missie II
En toch op pad voor het tweede deel van mijn Munro Missie. 113 bergen opgerend, 169 te gaan. Een tussentijdse onderbreking omdat mijn vader gezondheidsproblemen had. Mensen zijn belangrijker dan bergen. Sommigen althans. De bergen staan er naar alle waarschijnlijkheid later nog.

Ik vertrek met een totaal ander sentiment. Een vriend appte me deze week: de wildernis zal straks als een deken over je heen vallen. Ja en nee. Het wordt weer prachtig en ik ben dankbaar dat ik voor mijzelf deze expedities in de steigers weet te zetten.

Bedrijven opzetten
Tegelijk ben ik met een vriend een community – House of Expeditions – aan het opzetten en met mijn vriendin een uitgeverij. Ik ben tijdelijk met hele andere dingen bezig geweest. Geschreven aan boeken, stukken gelezen, afspraken afgegaan, websites gebouwd. Heel hard gewerkt. Met het hoofd.

Flipje met een flutconditie
Nu moet ik fysiek weer aan de bak. Dat zal wennen zijn. Ik ben lang en erg ziek geweest van corona en daarna nogmaals snotverkouden en tegen voorhoofdsholteontsteking aan. Er kwam bruin afvalwater uit spelonken van mijn hoofd. Tegelijk heb ik geprobeerd bij te eten voor de missie. Dat laatste is gelukt! Ik ben een stevige jongen met een matige conditie. Het zal de eerste weken flink aanpoten zijn.

Aanvalsplan
De kop staat er dus nog niet helemaal naar. Het lijf ook niet. Maar de missie moet af. Gelukkig gaat vriendin de eerste dagen mee en ligt er een aanvalsplan om er 24 bergen doorheen te rossen langs de West Highland Way boven Glasgow. Als zij vertrekt, lift ik naar mijn depot in Kingussie bij de Cairngorms om voor 20 dagen eten op te pikken. Dan lift ik door naar Braemar waar een aantal vrienden zitten. Zij een whiskytour, ik nog meer bergen aftikken. Tegen die tijd moet ik over de helft zijn en begint aftellen.

282 is veul
Al met al constateer ik dat 282 bergen gewoon heel veel bergen zijn. Je leest het terug in de verslagen van mensen die er 30 jaar over doen, zelfs zij ervaren een gewenning en doorbijten. Ik zie maar één remedie en dat is het gas erop.

Een lang verhaal kort: Ja, de wildernis zal me als een deken omvatten en tegelijk zie ik enigszins op tegen het tweede deel omdat ik tijdelijk zo met andere dingen ben bezig geweest. De warme deken van samenwonen en bedrijven oprichten is eveneens een (hele) warme.

***

Aankomst
Na een voorspoedige vlucht landen we op Glasgow Airport. De eerste Schot die we ontmoeten is de douanebeambte die uiterst vriendelijk een kletspraatje met ons maakt. Gezien outfit mikt hij op hiken en als hij hoort dat we Munros baggen, wordt hij nog iets vriendelijker. Welkom in Schotland.

Het is altijd weer verwonderlijk te zien wat voor hutkoffers mensen vol krijgen. Wat sleep je mee? Je hele bestaan? We plukken onze rugzak van de band, kopen snel iets eetbaars en drie flesjes cola zodat we waterflessen hebben. De bus die we wilden nemen, is inmiddels weg maar we pntdekken een lokale bus die ons kan afzetten in Duckbay aan het zuidelijkste puntje van Loch Lomond. Een uitstekende plek want van daaraf is het prima liften naar het noorden, hetgeen ook geen kwaad kan als je bedenkt dat dit korte busritje al 23 pond kost. Liften is het devies.

Aldus staan we niet veel later bij de bushalte te liften terwijl drie grote kerels die ook uit de bus komen ons verwonderd aanstaren. Eentje maakt stiekem een filmpje. Sanne voorop in blauwe broek, blauw jack en een rode poolmuts met staarten. Ik erachter met rood jack en fluorescerend blauwe muts van partner Humble Buildings. Dit kan niet lang duren.

Aldus stopt auto nummer tien. Howard moet wel eerst even de hele auto reorganiseren. Hij komt bij zijn dochter vandaan waar hij vier wassen heeft gedraaid en heeft genoten van zijn kleindochter. Ik zit naast hem, Sanne op de achterbank met de rugzakken. Het is de eerste Schot die ik echt niet kan verstaan. Hij praat zo plat Schots dat ik vaak lachend knik terwijl ik werkelijk geen idee heb wat hij zegt.

Wat ik opmaak is dat hij een handige timmerman is die veel in Glasgow werkt. Hij heeft hier ten noorden van Loch Lomond net een huis gekocht vandaar dat hij wast bij zijn dochter. Hij is vrijgezel en vibdt het lastig een partner te vinden. We voelen zijn eenzaamheid en als hij zegt dat hij 50 is, schrikken we, want we schatten hem eerder tegen de zestig in plaats van onze leeftijd. Inmiddels kletsen we zo gezellig dat Howard zal omrijden en ons zal afzetten bij de Drovers Inn, één van de bekendste pubs van Schotland en de most haunted place van de UK. Hij vertelt ondertussen dat zijn zoon 18 maanden in de gevangenis zit wegens vechten met de politie, hetgeen – in zijn woorden – niet zo handig is. Als hij zich gedraagt, komt hij met negen maanden vrij. Nadat Howard acht mijl verder is gereden, zet hij ons voor de deur af en we zwaaien hem uit.

Een uur eerder dan gepland zijn we op bestemming, ondanks enige vertraging wegens een iets vertraagde vlucht en daarmee het missen van de bus. Liften is leuk.

We luiden deze eerste dag in Schotland in met twee pinten prachtige donkere Schotse ale. Ik wijs Sanne op de beer die rechts staat bij binnenkomst van de pub. Dit is een aparte kroeg en de historie proef je in elke spleet waar spinnenwebben zitten van twee eeuwen terug.

Beinglass Campsite ligt 800 meter verderop. We kopen een gasflesje en zetten de tent op tussen alle hikers van de West Highland Way die hierlangs loopt. Ook hier de constatering dat je altijd méér op je rug kan meetorsen. Wij hebben een tweepersoonstentje mee voor de eerste week, naast mijn eenpersoonstent én een drone en eten voor een aantal dagen en nóg hebben we beschaafde rugzakjes van 33 liter.

Het lukt snel om de tent op te zetten die ik geleend heb van vriend Carlo. Een fijne tent alleen een eenseizoentent met veel ventilerend gaas hetgeen niet isoleert als het onder nul is. En dat is het die eerste nacht. Het is kraakhelder en volle maan en het vriest dat het kraakt. De volgende dag kunnen we de vereisde condens van de tent slaan die op zijn beurt wit is uitgeslagen. Gelukkig hebben slaapzakken hun werk gedaan en was het niet onaangenaam. Gelukkig regent het niet want als dat een dag later wel het geval is blijkt de tent ook niet waterdicht…

Wordt vervolgd…
Ik zal iedere dag bloggen over mijn toppensnellen op deze website (ABBONEREN KAN zodat je van iedere blog een berichtje krijgt in je e-mail) en mijn social media als LinkedIn, Facebook, Strava en Instagram.

Daarnaast zal ik een aantal keren een speciaal verslag doen op MOUNTAINREPORTERS en HOUSE OF EXPEDITIONS, de community die we aan het neerzetten zijn. De reviews van mijn uitrusting lees je op GEARLIMITS.