Sanne begon ruim een half jaar geleden aan de voorbereiding op haar Marathon des Sables. Ze werd geplaagd door pech. Een breukje in de achillespees, pijn in de peesplaat en een nimmer aflatende scheenbeenontsteking. Voor dat laatste is ze langs diverse artsen geweest, kreeg ze koudebehandelingen van -100 graden en bezocht ze een expert die zo hard met zijn duim “het gruis verbrijzelde” dat ze weken met blauwe schenen rondliep.

Samen wandelden we dan maar, maar zelfs dat kon wekenlang niet en dus week ze uit naar zwemmen en fietsen. Maar ook fietsen kon lange tijd niet.

Ze verlegde haar focus dan maar naar het grammenjagen en inpakken. Maandenlang werd elke gram geminimaliseerd tot er geen milligram meer te snijden was. Een nog lichtere slaapzak, een nog lichter donsjack, een halve aansteker. Voor onze toekomstige avonturen heeft ze ons weer een trede hoger gezet op de trap van de elite van het lightweight sporten. Ik profiteer daar ruimschoots van mee.

Uiteindelijk heeft ze geen lange duurlopen gedaan. Eigenlijk heeft ze geen duurlopen gedaan. Eigenlijk heeft ze nauwelijks hardgelopen. Een marathon had ze sowieso nog nooit gelopen.

En toch finishte ze vannacht boven verwachting — een uur sneller dan ik dacht — op de 100 kilometer. Dit is de 40e editie en daarom had de organisatie bedacht de langste etappe ooit in te lassen. Dat kon er ook nog wel bij.

Sanne liep stevig en gestaag door en tikte de verzorgingsposten af. Een gruwelijke klim in het midden… en ze bleef gaan.

Uiteindelijk zat ik vanmorgen op mijn werk toen ik haar finish kon zien. Een paar tranen. Die hoorde ik van meerdere kanten.

Sanne finishte haar 100 km met een langste duurloop van 21 km in de benen. Haar commentaar: “Beetje teleurgesteld, gisteren zat ik rond plek 800, nu 900. Het had wat harder gekund, maar ik liep samen met iemand anders. Morgen bij de marathon maar weer een beetje gas erop.”

En dat terwijl je thuis je nagels afbijt tot je oksels, je scherm met liveverslagen ververst tot je telefoon uitvalt en je spontaan blaren op je ziel ontwikkelt.

De vraag is: waar komt het vandaan? Sanne heeft altijd plezier als ze buiten is in ruige natuur — ik herken iets — en haar aura zwelt. Sommige mensen hebben natuur en buitenlucht echt nodig om te kunnen functioneren en te presteren.

Maar het is meer dan dat. Haar moeder is een taaie. Haar vader was dat ook en nam haar al op jonge leeftijd mee de bergen in. Hij leerde haar de Indianenpas als er slecht weer aankwam: 10 passen rennen, 10 passen speedhiken. Ook wij trainden dat vooraf, omdat rennen niet kon.

Een van de dingen die Sanne koestert, is dat ze nooit alleen loopt. Haar vader is bij haar, haar moeder, haar hondje (dat er niet meer is), de kinderen, ik. Als je samen loopt, ben je nooit alleen. En is het niet saai, denk ik (ik blijf een solist;-)

Morgen de marathon. Dan weer met het gas erop. Nu eerst de tweede dag zandstorm uitzitten in de tent. Veel tenten zijn ingestort en buiten zijn is geen pretje. Ik zie een zanderig bekkie in de filmpjes die ze stuurt.

Feit is: Sanne, je bent een fucking beest. En ik ben trots op je.