Sanne zit in Ourzazate. Een week om te wennen aan de hitte. Dat kost tijd. Tijd van niks doen. Daar is ze niet zo goed in…

—
Langzaam druppelen de sporters binnen. De WhatsApp blijft onophoudelijk pingen met berichten van mensen die onderweg zijn, via Parijs, Marrakech. Een hele groep vrijwilligers reist via Barcelona. Op luchthavens kruisen paden zich; onbekenden worden al snel bekenden. Het voelt bijna als een leger dat zich verzamelt voor de woestijn.

Gelukkig een heel ander soort leger dan datgene wat tegenwoordig zo vaak het nieuws haalt. Dit is een groep mensen die, ieder met hun eigen redenen, een week lang door de woestijn wil rennen. Nu al leven we met elkaar mee bij tegenslag en spreken we af spullen te delen alsof het vanzelfsprekend is. De saamhorigheid is groot, nog voordat de eerste stap in het zand is gezet.

Wat me opvalt, misschien bevalt me dat nog wel het meest, is wat ik níet lees. Geen verhalen over aanvallen, jezelf overwinnen of andere opgeblazen sporttermen waar ik weinig mee heb. Ook als bergsporter heb ik nooit iets gehad met het idee van een berg ‘bedwingen’.

Acclimatiseren betekent wachten. Niets doen, of in elk geval: minder doen dan je gewend bent. Het lichaam laten wennen, de hitte toelaten en genieten van de lucht hier. Ouarzazate ligt op 1100 meter, dicht tegen het Atlasgebergte aan. Zelfs in de stad vind ik de lucht opvallend zuiver.

Bij een kleine souvenirwinkel raak ik aan de praat met de eigenaar. Ik vertel hem dat ik al twee keer eerder langs ben gelopen, maar dat hij steeds dicht was. Hij lacht. Tussen de netjes gerangschikte doosjes van thuya-hout, kleurige kleden en leren sloffen vertelt hij dat hij zelf maar weinig in de woestijn is geweest. Als hij reist, wil hij juist ver weg.

Ik vraag of hij een paar sloffen op de weegschaal wil leggen. Hij geeft geen enkele blijk van verbazing en diept onder de toonbank een weegschaal op, alsof dit de normaalste vraag van de dag is. De eerste sloffen: 130 gram. Hij kijkt me aan. Ik kijk hem aan. We kijken samen naar de weegschaal, alsof er misschien nog iets van af wil vallen als we lang genoeg wachten.

“Te zwaar,” zeg ik uiteindelijk, op fluistertoon, alsof we zojuist slecht nieuws hebben gekregen.

Hij knikt begrijpend, alsof hij dagelijks klanten moet teleurstellen die nét boven hun persoonlijke sloffenlimiet uitkomen.

Dan toch maar de slippers van 56 gram, die niet lekker zitten. Met lichte tegenzin,
want ze zitten eigenlijk echt lekker, leg ik ze weer terug.

Ik koop uiteindelijk een van de doosjes, met die gevlekte tekening in het hout. Licht genoeg om mee te nemen en mooi genoeg om te bewaren.

Ik ben alleen niet goed in niets doen en gelukkig weet Jan Fokke dat ook. Ik kreeg een map vol trail- en reisartikelen mee, met zelfs een artikel over de kunst van het luieren.

De map is al uit. Dus lig ik op het terras en herlees The Living Mountain van Nan Shepherd, een van mijn lievelingsboeken. Zij beschrijft haar bergtochten alsof ze oude vrienden bezoekt. En zo voelt het voor mij ook wanneer ik de bergen intrek.

Dit keer ga ik niet op bezoek bij oude vrienden. Maar ik hoop iets van datzelfde gevoel te vinden, tussen de eindeloze duinen die ons te wachten staan.

Zie Sanne’s hele avontuur op haar pagina: https://expeditionlife.nl/mds-sanne/

Volg Sanne op Instagram:
https://www.instagram.com/footprints4life.nl