Update 29 maart.
In de koele ochtend, nog voor het ontbijt, ga ik op zoek naar de huisgors. Twee dagen geleden zag ik het kleine vogeltje voor het eerst, maar het liet zich moeilijk op de foto vangen. De Lalla Tbibt, ‘Dame Tbibt’, zoals ze hier lokaal wordt genoemd vanwege haar bijna heilige status, leeft in Marokkaanse steden in en rond woningen.

Als ik het aan de receptionist van de riad vraag, vertelt ze dat er regelmatig een nestje zit in de wandlampen van de eetkamer. Volgens haar moeder betekent het geluid van de Lalla Tbibt dat er die dag gasten zullen komen. Wie weet.

’s Avonds is de rust verdwenen. Opeens staan er vier Zweden met telelenzen op het terras, vlak voor mijn kamer. Vogelaars. Ze wijzen naar de lucht en laten me door hun lens een groep voorbijtrekkende ooievaars zien, gevolgd door zwermen gierzwaluwen. Waar ik ’s ochtends nog zocht naar één klein vogeltje, lijkt de hemel nu vol leven.

Eén van de Zweden vraagt: “Waarom? Waarom loop jij door de woestijn?”
“Voor de rust in mijn hoofd,” antwoord ik.
Ze lachen. “Dat is precies wat wij hebben als we vogels spotten. Dan zijn we weer even kleine jongens.”

Misschien zoeken we buiten allemaal hetzelfde: een plek om te spelen.

Zie Sanne’s hele avontuur op haar pagina: https://expeditionlife.nl/mds-sanne/

Volg Sanne op Instagram:

https://www.instagram.com/footprints4life.nl