1 mei. Na twee broerde nachten is het wakker worden uit een coma tussen frisse lakens. Ik heb geslapen als een marmot. Pas om 11 uur uutchecken en geen haast vandaag dus koffie, koffie en koffie.

We geven de bagage af en gaan op strooptocht. Sanne op één sokvoet. De missie: crocks. Beide verafschuwen we die afzichtelijke muiltjes, maar als je achilles drukvrij moet blijven, vormen ze een ideale uitvalsbasis. Aldus zitten we een half uur later in een park te ontbijten. Sanne op afzichtelijke donkerblauwe crocks, maar… ze loopt.

We strompelen naar de rotonde aan de zuidkant van de stad om naar de Red Squirrel camping in Glencoe village te liften. Geen ideale liftspot want mensen trekken op, er is slechts een korte strook om te stoppen en er is teveel afleiding.

Ik sta in mijn rode truitje, Sanne als blauwe smurf in blauwe broek en vest. Auto drie stopt. Andy was hier voor werk en moest als kartograaf een nieuw kaart maken van het Nevis skigebied. Zijn vrouw maande hem recent eens om lifters niet te laten staan. Aldus neemt hij ons mee want in zijn ogen zijn we ongevaarlijk. We ontkennen direct. We danken zijn vrouw.

Hij heeft een gigantische elektrische wagen en we zwemmen in de ruimte.  Hij blijkt ook trailrunner en heeft de LAMM – Lowe alpine Mountain Marathon  – gewonnen samen met zijn vrouw. Een navigatierace die ik eens liep met trailbuddy Christian. Ook organiseerde hij races rond Sheffield waar hij woont. Hij is net als ik groot fan van Kilian Jornet die hier de Glencoe Skyrace won en op alle Munros de snelste tijd heeft staan.

Glencoe village heeft een rondweg en een kleinere dorpsweg die parallel loopt en waaraan onze camping ligt. Ik wil hem niet vragen die weg te nemen, maar hij biedt het zelf aan gezien Sanne’s strompel. En zo staan we een half uur na vetrek uit het hotel 25 kilometer verder voor de ingang van onze camping. Een highfive. Liften, wij kunnen dat.

De camping zit in het weekend vol maar als ik vertel hoe fijn het hier vorig jaar was, weet hij ons er die derde nacht ook wel tussen te vrotten. Enig blessureleed, maar verder zit alles mee.  De zon gloeit op ons bolletje en niet veel later staat de tent en zitten we genesteld tussen de keien met koffie en een boek langs de rivier. De machtige kammen van Glencoe torenen boven ons uit. Een jongetje maakt met keien een dammetje met daarachter een bad voor zijn moeder.

Na een uurtje lezen slenteren we naar de bekendste hikerspub van de UK, de Chlachaig Inn. Er is nog niemand. We pikken een gezellig hoekje in en buigen ons over mijn Munrokaarten. Op een kaart heb ik al mijn afgetikte bergen ingetekend maar de kaart valt van ellende uit elkaar. Ik wil alles overzetten op een andere kaart en de oude met Sanne mee teruggeven naar Nederland. Het zijn twee verschillende kaarten dus het is nogal een precisiewerkje. Ik ben daar niet de sterkste in, zo blijkt als ik een berg dubbel heb geteld. Sippend aan een pint Cairngorms-lager schiet mijn Munrocount van 119 naar 120 zonder maar een hoogtemeter te maken. Ik hoop dat ik nog tien van die fouten vind.

Terwijl ik daarna blogs schrijf, maakt Sanne reviews van haar Ortovox-broek en -vest voor Gearlimits. De afgelopen dagen hebben we de meest fantastische beelden geschoten om reviews van onze uitrustingstukken te kunnen posten. En zo kom je ondanks een kleine blessure tijd te kort.

We trakteren onszelf op één chicken cajun curry die we samen delen, het moet immers niet te luxe worden. We sloffen terug en om 21.30 liggen we een film te kijken in de tent. Er zijn diverse soorten kampeerders. Wij zijn die simpelen die op het matje in een klein tentje op het telefoonschermpje een filmpje kijken. We horen de vogels en hebben contact met onze omgeving. Mensen in camperbusjes hebben dat minder. Aldus gaat buurman één om 23.45 met een piepende pomp zijn malafide luchtbed oppompen, om maar liefst 430 keer – ja, ik heb ze geteld – een piepgeluid te produceren en dan in zijn camper te verdwijnen.

Buurman twee heeft er klaarblijkelijk lol aan tientallen keren de deur van zijn busje open en dicht te laten rollen. Liefst om 5.30 in de ochtend. Sanne voelt een lichte urgentie zijn hoofd tussen diezelfde deur te vermorzelen. Vroeger sleip iedereen in een tent of caravan maar nu sluiten steeds meer kampeerders zich op in busjes die van alle gemakken voorzien zijn, zoals een televisie. Ik vraag me dan af wat je op een camping komt doen? Ga dan in het wild staan, zeker als je ook nog eens een loeiende aurco hebt die om de zoveel tijd aanspringt. Het stomme is dat juist de simpele kampeerders in Schotland steeds meer geweerd worden op campings. Commercie…