1 juni. Dag 61. 5 Munro’s en nog een topje.
61. Lochnagar (1.155m), small loch of noise
62. Carn a’ Choire Bhoidheach (1.110m), rocky hill of the beautiful corrie
63. Carn an t-Sagairt Mor (1.047m), rocky hill of the big priest
64.Cairn Bannoch (1.012m), broad rocky hill
65. Broad Cairn (998m)

Als ik opsta in mijn bos is het weer weergaloos weer. Een strakblauwe hemel zo ver het oog reikt en de zon beschijnt reeds de groene hellingen. Ik heb inmiddels een kleur alsof ik weken aan de Costa Brava heb gelegen. Ik ben vooral blij voor mijn kompanen Erik en Marcel die hier slechts enkele dagen zijn. En zo valt dit avontuur steeds voor iedereen alles op z’n plek.

Ik slenter de camping op en al snel zitten we gedrieën aan koffie en ontbijt. We gaan vandaag een Munro doen op instigatie van Erik, die hij eerder liep in regen en wolken. Lochnagar wordt in gedichten bezongen door Byron en zijn naam is gebruikt voor een whisky en een boek van de hand van Prins Charles. Lochnagar wordt gezien als één van de mooiste Munro’s en klimmers worden helemaal blij van de prachtige corrie aan de noordoost-zijde, a masterpiece of rock architecture.

Het plan is dat de mannen deze berg beklimmen en dan aan de andere zijde afdalen en langs de oevers van loch Muick teruglopen. Ik zal vanaf de top gaan rennen en een extra rondje van vier Munro’s maken.

We starten op een parkeerplaats op 40 minuten rijden van Braemar, een prachtige rit door bossen en langs de kale typische bergruggen. Vanaf de parkeerplaats lopen we via een lang pad recht op Balmoral estate af, een prachtig landhuis omzoomd door dennenbomen. Via het bos steken we naar de berg waarna het klimmen begint. De klim is lang en gestaag en dus prettig voor Erik’s licht gevoelige knieën.

Na verloop van tijd komen we in een klein zadel tussen Lochnagar en een voortopje genaamd Meikle Pap. Ik kan het niet laten en als we even pauzeren, pik ik mijn stokken terug van Erik en ren even in noodgang dit topje van 942 meter op en neer. De mannen timen mijn afdaling op twee minuten. En doorrr…

Via een klim naar links over steile rotsen die ‘de ladder’ wordt genoemd komen we op het plateau. Deze laatste klim is in de winter erg lawinegevoelig en heeft veel levens geeist. Rechts voor ons doemt de uiteindelijke top van Lochnagar op. Links in de verte zie ik de grashompen die mijn volgende Munro’s vormen.

De Lochnagar is daadwerkelijk een prachtige berg met een imposante aflopende rotswand waar we bovenlangs lopen met onder ons een diepblauw meer. We bezingen de berg en belanden in een prachtige discussie. De vraag is of de Schotten dit ook nog zien. Ik zeg dat de vis de laatste is die het water ontdekt. Marcel betoogt dat je iets pas mist als het er niet meer is. Ik zeg dat dat het tegenovergestelde is en dat het erom gaat de kleine dingen te blijven zien en te genieten van wat is. We komen er niet helemaal uit.

Op de top schieten we foto’s. Marcel zit op 3, Erik op 5 en ik tik 61 aan. We peuzelen een Snicker op en dan ga ik in racemodus. De armstukken gaan aan, pet wordt vervangen door buff, de veters gaan strakker, de rugzak wordt aangesnoerd, de oortjes gaan in en de neus gaat in de zonnebrand. De heren nemen de rechtstreekse afdaling en ik ren een hoefijzervorm met vier andere toppen. Highfives en ik vlieg uit. Ik ben gretig als een briesend renpaard. Mensen op de top merken op hoe snel ik ga waarop Marcel opmerkt: ‘Hij kan het niet helpen, hij heeft een zware jeugd gehad.’

Ik ben in goede doen en kan vandaag bijna alles blijven rennen. Dit zijn glooiende grasruggen met prachtige uitgesleten paden waarop ik kilometers van rond de zes minuten kan draaien. Het voelt een beetje als een race uit Topgear waarbij een fietser het in de stad tegen een auto opneemt of een auto tegen een straaljager. Ik voel me de underdog die hoogtemeters en kilometers moet maken waarbij de vraag resteert wie het eerst beneden bij het meer is.

Binnen een half uur sta ik op de tweede top en iedere 30 minuten daarna op een volgende. Ergens op de flanken van de derde Munro moeten de resten liggen van een vliegtuig, maar ik zie niks, ren in trance.

De vorm is inmiddels fantastisch en ik kan lichtvoetig blijven afdalen en blijven draaien in de klimmen. In de afdaling draai ik een maximale cadans van 242 wat wel aangeeft hoe snel je moet anticiperen in het terrein. Ik vlieg langs de hellingen, tik topcairnen aan en haal mensen in. De muziek in de oren maakt adrenaline los en brengt herinneringen boven van mijn tocht naar Santiago. Kilometers lang ren ik onverstoorbaar in trance van top naar top. Zeker vandaag heb ik dat gevoel dat ik iets buitengewoons aan het doen ben. Vaak het beklemmende gevoel dat er nog zoveel bergen te gaan zijn, maar vandaag het gevoel onoverwinnelijk te zijn. Dat alles klopt, dat het lijf meewerkt en door het terrein danst op de golven van de muziek, dat iedere afzet raak is en iedere bocht goed aangesneden. Het lijf is verstoken van vetreserves, er ligt een zware, goed afgestelde motor in de borstkas en hoe hard ik ook bergop ren, ik raak nauwelijks buiten adem. Het helpt dat ik mijn bedrukte shirt van Marathon.R aan heb. Op de borst prijkt de tekst #team282peaks en het maakt dat ik het gevoel heb dat ik aan iets groters werk. De hashtag die in een productieve bui is bedacht vertegenwoordigt een heel team van trouwe partners die naast me staan. Het t-shirt is de belichaming van mijn grotere missie, het realiseren van mijn vierde grote jeugddroom. Met de borst fier vooruit ren ik voort. Hier loopt een happy bagger.

Hoogtepunt is een lange rechte afdaling via de flank van een berg, een smal stalkerspad dat me razendsnel naar het meer beneden voert. Het pad ligt vol keien maar nodigt simpelweg uit om het gas vol open te zetten. Afdalen is een vaardigheid, ik beheers hem. Als een kogel daal ik af volgens de techniek uit de Franse ultraloophoek, ‘decendrer avec le nombril’, ofwel afdalen met je navel als kompas. Je navel vormt het zwaartepunt van je lichaam. Je probeert je hele lichaam in dienst te stellen van de vloeiende baan die je navel moet doorlopen. Alle op- en neerwaartse (extra) beweging van de navel is inefficiënt en kost energie. Aldus zwaai ik met mijn armen als waren het de roeren van een boot.

Ik moet denken aan de fantastische beelden van Kilian Jornet die de Matterhorn op en af rent. Niet dat ik me in de verste verte met hem wil vergelijken, maar die bubbel waarin je terechtkomt en dan maar kan blijven gaan. Hij gebuikt ook altijd zijn armen als roer en zwaait ermee door de lucht. Binnen minuten daal ik van het plateau als een komeet naar de oevers van het meer.

Ik loop om de kop van het meer naar het pad waar Marcel en Erik naar beneden moeten komen. Navraag bij een stel met kind leert dat ze nog onderweg zijn dus ik begin aan de klim waar ze ongetwijfeld zo opdoemen. En inderdaad staat niet veel later Marcel voor mijn neus. Vlak achter hem 20 soldaten doe de berg af marcheren.

Na de eerdere twee Munro’s deze week werken de knieën van Erik echt niet meer mee. Met een wit verwrongen bekkie strompelt hij voort. Zijn benen willen eigenlijk niet meer buigen en elke oneffenheid doet pijn. Gelukkig heeft hij een dikke huid en zo mogelijk dikker tandvlees. Niet veel later staan we aan het meer en lopen zwijgend de vier kilometer naar de auto. Drie mannen, ieder hun eigen lijn en gedachten.

Vandaag was een goede dag met het hoogste dagaantal van vijf toppen en nog een extra top. Een tocht van 34 kilometer die nog veel langer had mogen duren. Voor het eerst het besef dat ik met iets groters bezig ben en dat ik aardig onderweg ben om dat tot een succes te maken. Ik heb het nog nooit gedaan dus misschien lukt het wel.

We eindigen de avond in het hotel Arms Inn in Braemar waar ik de heren op de beloofde whisky tracteer. Het is een prachtig oud pand waar overal de vogels en hertenkoppen uit de muur komen. Een korte zoektocht leert dat de kamers hier tussen 285 en 785 pond kosten hetgeen al af te leiden was uit de glimmende bolides voor de deur en het publiek in het restaurant. Ik kies mijn whisky’s op associatie en ga voor (poolreiziger) Shackleton en een Smokehead. De beide De Bakkers zijn liefhebbers en maken er meer een studie van.

Achter me een glazen vitrinekast met Schotse parafernalia waaronder een cavia op zwemvliezen met twee immense hoorns die uit zijn kop komen. Verwondering en hilariteit; wat is dit voor dier? Een hulpvraag op Facebook levert de leukste antwoorden als een flying Haggis, een horned gopher, een liegende muis, een fata konijna, een Pokemon, een wolpertinger en natuurlijk mijn spiegelbeeld. En tenslotte een knert, een hert dat tijdens de nucleaire ramp van Tjernobyl teveel straling heeft binnengekregen.

Met gloeiende oren druipen we af en in het donker zet ik voldaan mijn tentje op. Vandaag was een weergaloze dag.