Als je mij in een workshop vraagt naar mijn ‘eigenzinnige’ onliner dan was dat voorheen ‘waar een wil is, is een omweg’. Hedentendage is hij veranderd in ‘Stap uit de rij; doe iets!’.

Er gebeuren gekke dingen om ons heen. En we laten het allemaal gebeuren. Sartre omschreef eens mooi: ‘In een tijd waarin iedereen het met elkaar eens is, moet je luisteren naar het tegengeluid. Zelfs als het maar fluisteren is.’

Op dit moment is er iemand die uit de rij stapt en hij heet T. (de man die wij niet noemen want op de Voldemort-lijst). Tot mijn spijt is hij een voorbeeld van iemand die mijn adagium aanhangt. Het probleem is dat de man zoveel macht heeft dat niemand uit de rij durft te stappen om nu tegen hem op te staan. Er is een totale wereldwijde angstcultuur ontstaan die zijn weerga niet kent en waarin iedereen zwijgt en het hart vasthoudt. Recent schreef ik al over de waanzin van de noodrantsoenen die iedereen in huis zou moeten halen.

Ik las net deel II van de autobiografie van Richard Branson. Hij werd in een ver verleden uitgenodigd door T. voor een lunch waarin die zelfde T. vervolgens twee uur lang een betoog afstak over hoe hij iedereen zou gaan kapotmaken die hem niet had geholpen toen hij bijna failliet was. Ik heb Branson best hoog zitten. De beste man kon alleen maar inbrengen : ‘Misschien kost dat heel veel negatieve energie en kun je je die energie niet beter aan positiever zaken besteden.’ We weten inmiddels dat T. niet naar hem geluisterd heeft – hij brabbelt liever dan dat hij luistert.

Een groep heeft non-conformisten nodig die blootleggen wat er niet deugt. Het punt is dat je heel even alle aandacht krijgt als je uit de rij stapt, ‘het spotlight effect’. Dat is eng als je daar gevoelig voor bent, vooral pubers hebben daar last van. Maar zoals nu blijkt, ook heel veel grote mensen, politici, legerleiders, ondernemers en wereldleiders. Iedereen vlijt, wacht af en houdt het hart vast. Zelf ken ik het niet zo, maar misschien is dat omdat ik op school 10 jaar gepest ben en gevoelsmatig nooit ergens bij hebt gehoord. Wat je niet kent, kun je ook niet verliezen. Aldus benoem ik dingen, soms tot ontsteltenis van mijn naasten, waardoor ik al meermaals met de dood ben bedreigd. Toch moet ik zeggen: als je vaker uit de rij stapt, blijkt het mee te vallen, het gaat wennen.

Het is overigens niet zo dat dingen momenteel in de media niet worden blootgelegd. Impeachments, belastingfraude, bombarderen zonder de senaat te informeren, afkopen van een prostituee, tienduizenden mensen zonder reden op straat zetten, liegen alsof het gedrukt staat, mensen voor tiran uitmaken, internationaal recht aan je laars lappen, fraude, corruptie, landjepik, mensen doodmaken zonder bewijs en/of proces etc. etc. Ik kan nog wel even doorgaan. Aan het begin van T.’s tweede termijn begon ik met een boek ‘365 dagen T.’. Ik ben daarmee gestopt. Allereerst word je depressief, verdrietig, mat, uit-het-veld-geslagen, en als je niet uitkijkt erger. In de tweede plaats: Het is niet bij te houden, de gekkigheid. Ergens moet je bewondering hebben voor ’s mans schier eindeloze energie om dingen kapot te maken op zijn 82e. Hij werkt als een bezetene aan zijn legacy.

We weten dus van alle misstanden. Maar hoe het patroon te doorbreken? Alles lijkt af te glijden. De man lijkt van teflon. Het is bewonderenswaardig; we kunnen daar iets van leren. Misschien iets voor de luchtvaartindustrie, aerodynamica. Ik denk wel eens: ‘Hoe groter de misdaad, hoe eenvoudiger je ermee wegkomt.’ Dat zei de man die ooit één keer een boete kreeg… voor wildplassen. Ik had beter een land kunnen bombarderen.

Daar komt bij, zo leerde ik tijdens mijn studie bedrijfseconomie, dat ‘topmanagers’ soms maar een chromosoompje verschillen van psychopaten. Je moet empathieloos zijn om mensen glashard te ontslaan, iets waar T. zich mee profileerde in The Apprentice. De man kent geen empathie, hij is een narcistische – zelfs sadistische – psychopaat zoals veel psychiaters al hebben bevestigd tijdens zijn eerste periode. Wat ook opvalt aldus cabaretiers: de man kent geen humor, hij heeft nog nooit iets grappigs gezegd. Hij voelt het niet.

Niemand durft uit de rij te stappen dus. En als de misdaden maar grotesk genoeg zijn dan zal het wel geoorloofd zijn? En het derde waar we tegenaan lopen is bureaucratie. Ik geloof echt wel dat T. de bak ingaat. Het probleem is alleen dat nu actie nodig is en tegen de tijd dat internationale onderzoeken zijn afgerond is de beste man 113. Bovendien komen dan rapporten uit van 40 ordners en daar moet dan iets van gevonden worden en dan is hij 118 en is het verjaard. Chaos creëren is zijn strategie, totale anarchie waardoor wij zelfs het bos niet meer zien.

Ik was bij een vriend op bezoek. Hij had een kunstwerk aan de muur. Het was een kunstwerk van een straatartiest Loretto die een muurschildering maakte in Londen van rockband ‘The Psycho’s‘ met drie bandleden: Trump, Putin en Kim Jong-Un. Ik merkte op dat het dus een recent werk was. Maar nee. Het was uit de begintijd van Trumps eerste termijn, 2018. BAM. Trump zit in zijn 2e termijn, Putin zit er 26 jaar en Kim Jong-Un sinds 2011. Wilders verziekt en vertraagt de boel al 28 jaar.

Een wijs man zei ooit: Je krijgt de leiders die je verdient.

Tenzij je uit de rij stapt en iets doet. Ik hoop dat er genoeg non-conformistische dwarsdenkers uit de rij stappen…