Ik sprak laatst een vriendin. Ze vertelde me dat ze iedere ochtend om half zes in de auto zit om de file voor te zijn. Gekscherend zei ik: ‘Volgende maand één voor half zes zeker?’ Niet begrijpend keek ze me aan. Maar dat is wat we doen: we maken elkaar helemaal gek. We vertrekken allemaal om half zes en toch wordt het met 18,1 miljoen inwoners drukker op de weg – ondanks al die waardevolle geleerde lessen uit de coronatijd. En dus vertrek je in november om een voor half zes en in december om twee voor half zes. Tot je uiteindelijk om half vijf vertrekt en je eigenlijk op het punt bent dat je om half negen kunt vetrekken, nét na de file. Waarna het circus zich herhaalt.

Het was Adam Smith die halverwege de vorige eeuw al riep dat we met al die efficiëntie- en effectiviteitsslagen als gevolg van de industriële revolutie minder zouden kunnen gaan werken. Is niks van terechtgekomen. 

Gisteren nog las ik een artikel over mensen die meedoen aan een lifestyle-challenge. Het is een reeks van dingen die je stelselmatig doet om jezelf te verbeteren. Een soort disciplineslag. Ik las over een vent die 1.000 dagen achtereen gesport had. Op zich goed. Maar hij had elke dag om half zes gesport want dan zat ie gedoucht en wel om 8 uur op kantoor. Zucht.

Een andere aardige. Als je huizen kijkt op Funda zijn ze allemaal door een interieurfotograaf op de plaat gezet met groothoeklens. Alle ruimten lijken groter dan ze zijn. Allemaal. Bij alle huizen. Dus niks lijkt zoals het echt is en alles is in de praktijk kleiner dan het lijkt. Waarom in hemelsnaam?

Als we hier nu eens allemaal mee stoppen? Dan hebben een aantal fotografen geen werk. Maar aan de andere kant sparen we heel veel geld, moeite, tijd en inspanningen uit én alle verwachtingen komen overeen met de realiteit. Het bespaart onwaarschijnlijk veel teleurstellingen. Als je een klein krot ziet, weet je ook dat je een klein krot gaat bekijken dat voor veelsteveel geld in de markt is gezet. Je verwachtingen worden bij voorbaat al de grond in geboord en dat is gewoon veel praktischer.

Idem voor al die bureaus die het huis komen pimpen, Funda-vastgoedrestylingburo’s. Er zijn 750 van deze bureaus in Nederland. Waanzin. Alles neutraal en clean, vanille en beige en veel stijlvolle kussentjes en herhaling in de details want dat geeft rust en zo zijn alle huizen in dezelfde neutrale, nietszeggende stijl. En, zo memoreert een huizenflipper: Hoe meer gereatylde huizen je op Funda ziet, des te meer valt het op als jouw huis uit de toon valt.’ Ook hier: we kunnen het ook allemaal niet doen… maar weer maken we elkaar gek. Idioterie.

Waarom in hemelsnaam? Jaja, ik weet het wel. Geld. Meer geld altijd maar meer en altijd maar groeien en zo worden alle huizen onbetaalbaar en zijn de enige woningen die ik nog reel geprijsd vind de recreatiewoningen die ik niet permanent mag bewonen.

En dus wil ik vluchten en van de radar want de wereld die wordt gedomineerd door groeidenken is helemaal niet zo leuk.

Zo en nu snel weer over tot de orde van de dag. En doorrr!!!!