Bezinnen in de trein, over transitie en verandering

Vandaag een dag reizen van Zwitserland naar Nederland. Hoe lastig is reizen als je geen paspoort hebt. Het begint gisterenavond bij aankomst in het hotel. Ze moet een paspoort zien. Wat is dat? Ik wil een bed, ik wil betalen en ik wil ook nog een formulier invullen voor de toeristenbelasting. Waarom moet je mijn paspoort zien? Als ik een brood koop, vraagt men er ook niet naar. Ik neem gewoon een simpele dienst af. De dame is echter niet te vermurwen en pas als een kopie op mijn telefoon laat zien, ontstaat er ruimte.

Vroeg op want ik moet 9,8 kilometer lopen naar het station in Basel. Dat is met meer dan 30 kilo bagage nog geen sinecure. De aanloop naar de stad glorieert in absolute lelijkheid, een aaneenschakeling van vieze industriële complexen. Het verkeer raast onophoudelijk met een noodgang aan me voorbij en ik prijs me gelukkig met mijn fluorescerende gele duffel. Oversteekplaatsen doen ze hier niet aan. Dit heeft meer weg van het sprankelende België dan van Zwitserse netheid.

Als ik een beetje binnen de contouren van de stad ben, gaan alle bussen naar het station, ook op dit vroege tijdstip. Punt is dat ik geen Zwitserse munten meer heb, enkel 3,5 Francs.

De bus houdt halt en op mijn allervrolijkstvriendelijkst vraag ik hoe ver hij me meeneemt. Hij grijnst breeduit, pakt mijn laatste geld en zegt dat ik maar lekker moet gaan zitten.

Het station brengt koffie en dan mag ik plaatsnemen voor een transitie naar Nederland via Karlsruhe, Mannheim en Düsseldorf. De treinrit begint productief met een terugkoppeling naar het bedrijf dat me als spreker wil inhuren, een column voor sponsor AP Support en ondertussen krijg ik een persreis aangeboden naar de Moeselregio door wandelkrant Te Voet. Misschien heb ik het te danken aan mijn laatste artikel over mijn wandeling in Lochem waarmee Lochem wandelgemeente van het jaar is geworden. Tevens mag ik weer een column aanleveren als wandelende BNer. Ook moet ik een lang artikel schrijven voor het magazine van het Nederlands Sint Jacobsgenootschap. Werk aan de winkel.

De eerste controle in de trein levert geen problemen op zonder paspoort en daarmee zit ik al diep in Duitsland. Wel moet ik een mondkapje op aan boord van Duitse treinen aldus de Duitse Helga. Ik keer mijn hele Duffel binnenstebuiten waarna mijn overbuurvrouw me er eentje toestopt. Fijn, anders had ik alsnog buiten gestaan.

Een lange treinrit is een heerlijk moment van bezinning. Uit het raam staren en het landschap aan je voorbij zien trekken met muziek in de oortjes. Zo reizen is het verplaatsen van lichaam en geest terwijl je gevoed wordt met visuele prikkels, benieuwd wat er achter iedere volgende bocht ligt. Ik kan dit. Laat me liften, laat me lopen, laat me treinen, laat me reizen, het is mijn purpose hier op deze aarde. Mooie plannen liggen alweer in het verschiet. Maar voorlopig even nestelen in Nederland en uitrusten na een jaar reizend circus te zijn geweest, alhoewel de volgende persreis al in de steigers staat.

Het afgelopen jaar was een transitiejaar, een jaar van mijzelf opnieuw uitvinden, een nieuwe purpose vinden en weer blij worden. Dat laatste duurde lang, het leven had lang geen kleur meer. Door het overgaan van een relatie, het ontbreken van werk en corona kwam alles onder druk te staan en volgde een jaar van bezinning. Vier maanden klussen aan een boerderij, een half jaar rennen naar Santiago, een maand uitrusten in Portugal en de bergen boven Madrid en weer een maand klussen in Zwitserland die nu ten einde is.

Een jaar van kauwen op je thema’s en inzichten opdoen. Het leven zal niet meer hetzelfde zijn als hiervoor. Ik heb aan absolute vrijheid geproefd, ervaren dat je een heel jaar met niets toekunt. Ik trek rond met een duffel en een rugzak en heb al mijn essentiële aardse bezittingen daarmee bij me.

De les dat alles dat belangrijk is in het leven gratis is, mooie mensen, lekker eten, sporten, reizen, ervaren, voelen, beleven, liefde, compassie. Dat het dus niet draait om auto’s, grotere huizen, meubelen en kleren. Meer nog zal ik door het leven gaan als minimalist en dat maakt me vrij en onafhankelijk; ik hoef niets, tenzij ik me ergens een committeer.

Door deze absolute vrijheid te ervaren, ben ik meer losgekomen van de systemen en de ratrace die het leven kunnen bepalen. Vroeger verzette ik me, gaf het systeem vaak de schuld, maar dan leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf. Eigenlijk durf je dan nog niet zelf stappen te zetten omdat je nog onderdeel bent van en bang bent om status, of zekerheid of imago te verliezen. Je probeert nog mee te draaien. Dat heb ik nu helemaal kunnen loslaten; geen huis, geen meubelen, geen auto, geen spullen.

Tegelijk weet ik dat ik het allemaal in een handomdraai bij elkaar kan ritselen, maar het draait er niet om. Het draait om zachte waarden als een thuis in plaats van een huis, vervoer van A naar B in plaats van een auto, een fijne broek aan je billen in plaats van een kast vol kleren, het gevoel dat je leeft in plaats van geleefd worden, gezondheid, geluk, passie en de liefde.

Meermaals regelde ik in het verleden binnen een week een huis via marktplaats, recent nog een stadsfiets middels een oproepje via Facebook en nu ik terugkom ben ik via meerdere kanten benaderd door lieve mensen die mij uit zichzelf huizen aanbieden in Middelaar, Leersum, Asperen, Nijmegen en meer.

Het was een heftig jaar van loskomen en naar binnen reizen. Als je geboren wordt, naar school gaat en je eerste baan begint, leef je volgens een blauwdruk. De ene baan levert weer ervaring op voor de volgende, je beweegt van een huurhuisje naar een koophuis en door naar pensioen. De weg die de meeste mensen doorlopen. Als je dat loslaat, moet je zelf het alternatief vormgeven. Er is geen handleiding, het is een avontuur. Met je kompas sta je op kruispunten en je kunt alle kanten uit. Spelen met het leven, het zelf inkleuren.

Het verschil met vroeger is de verbinding met mijzelf. Die had ik voorheen niet of slechts gedeeltelijk. Als ik een lezing gaf, was het eenrichtingsverkeer in plaats van verbinden met je publiek en samen naar iets onderweg zijn. Het was vast interessant maar de vraag is of je dan werkelijk mensen in het hart raakt. Na een jaar van vertragen, ben ik niet meer bezig met zenden, maar met verbinden. In plaats van sheets afdraaien ga ik in een kring zitten praten. Ben daar vervolgens niet tevreden over, want het is nieuw en wennen, om dan van het publiek te horen dat het juist zoveel heeft losgemaakt.

In de muziek noemen ze dat de G-snaar raken. Als je op één gitaar speelt, gaan de G-snaren van de andere gitaren meetrillen, ze resoneren. Dat probeer je als spreker te bereiken, het energieniveau van mensen te verhogen zodat ze zelf aan de slag gaan. Je kunt mensen niet veranderen denk ik, dat moeten ze zelf doen.


Verandering, het is best ingewikkeld, maar zoals voorheen zou ik het niet meer kunnen. Of willen. Morgen weer een dag, benieuwd wat hij zal brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: