Dag VI. Klussen Zwitserland, klussen kan slopend zijn ; hoe de Chippendales onder een vrachtwagen vandaan kruipen



Gisteren was een absolute topdag. Vandaag is dat niet. Klussen is een prachtige metafoor voor het leven, pieken en dalen. Vandaag is een hele slechte dag. Lichaam en geest haperen.

Normale mensen slapen als het donker wordt. Je legt je hoofdje op het kussen, de oogjes gaan dicht en ze gaan weer open als het licht is. Al een week werkt dat bij mij niet. De oogjes gaan dicht, maar er komt weinig slaap en ik maak het aanbreken van de volgende dag bewust mee. De weg er naartoe ook. Ik citeer hiermee de heerlijke cabaretier Patrick Laureij in zijn nieuwste voorstelling.
https://youtu.be/g4KeBOcViYM

Aldus kijk ik tussen vier en zeven een film. Zeven uur hoor ik de andere kluskonijnen al stommelen. De zeven zit in de klok… gekkies. Afijn, ik pak mijzelf bij nekvel, want haren heb ik niet, en sleep me naar de keuken. Hunnie wenst me goedemorgen, ik geef wat bloed op en grom binnensmonds. Leander is zorgzaam en geeft me koffie.

Het voelt alsof een vrachtwagen over me heen reed. En nog een keer om te kijken of het wel gelukt was. Ik zit als een zombie op een barkruk en slobber zwart water zonder tekst. De anderen ridiculiseren mij. Het maakt niet uit, komt niet binnen. Mijn hoofd is een wolk vol wazige pasta en mijn slijmvliezen zijn ontstoken. Er komen groene blokjes spontaan uit keel en neus koekeloeren. Meer koffie.

Ook Leander is na zijn tomeloze inzet zonder stopknop gisteren een beetje daas. Maarten heeft na hoofdpijn goede zin en gaat de torture cave in zoals we de badkamer-met-te-stevig-gelijmde-groene-tegels nu noemen. Laatste shift en extra zwaar. De boor van de kleine dril is afgebroken dus nu mag hij met de Hilti van 25 kilo aan de bak waar ik gisteren mee begon.

Leander en ik maken en plan. We gaan vandaag samen optrekken en elkaar stimuleren of beter: elkaar in leven houden. Morgen komt de familie van Maarten dus plan was op de woonverdieping te stoppen maar wij besluiten unaniem dat de keukenvloer er nog uit moet. Slopen is immers slopen en alles moet kapot.

We drillen de vloer eruit, althans Leander. Ik krijg de indruk dat hij het stiekem niet zo ontzettend erg vindt dat ik alle teiltjes met puin uit het raam til boven mijn macht. Mijn onderarmen willen niet meer en ze barsten bijna uit het vel. Leander biedt hulpvaardig aan om incisies te maken met een stanleymes en de druk eraf te halen. De schat.

Daarnaast laat ik het drillen graag aan Leander. Hij is verdacht goed met stevige apparaten. Ook kan hij heerlijk koken en maakt broodjes met gesmolten kaas uit de oven voor ons en gebakken eieren. Toch even geïnformeerd bij hem en hij blijkt actief op Tinder. Bij deze prijs ik hem aan. We zijn inmiddels na een week klussen totaal drooggetraind. Leander heeft een sixpack, een stierennek en een reet van staal (hij bevestigt dat dit aardig accuraat is). Hij is goed met elektra en kan zelfstandig nadenken. Hij is zoals geïllustreerd met de incisies bijzonder zorgzaam. Leander laat weten open te staan voor sportieve, intelligente blonde dames met een avontuurlijke inslag. Ook Zwitserse dames mogen reageren, hij is hier immers nog een week. Later in de week zullen we gedrie een chippendale-sessie doen met sixpacks in klusshirt en jeans voor zijn profiel. Ik ben zijn agent en gegadigden kunnen zich bij mij melden. We hebben extra servers gehuurd in India op advies van Maarten die ITer is en overbelasting voorziet.

Huiselijk is Leander ook en samen maken we woonkamer en keuken grondig schoon en halen meubels terug uit de slaapkamers. Ik overweeg de tweede kwaliteitsvaas van het Zweedse topmerk Ikea ook stuk te gooien maar houd me in.

Tussendoor zitten we apathisch zwijgend naast elkaar koffie te drinken in de steriele woonkamer zonder plafond en zonder vloer. We dopen het de industriële look. Maarten komt voorbij en rukt alle gordijnkoofjes er ook uit. Gezellig.

Ik constateer ondertussen dat ik bloed als een rund. De stortkoker hangt met twee banden aan twee haken uit het raam aan de gevel. Bij het afstorten heb ik mijn arm langs een haak gehaald hetgeen gewoon verrekte onhandig is. Klussen gaat altijd gepaard met een spoor van zweet, bloed, leed en verwondingen. Zo ging ik eens tegen een muur staan en zat vast middels een schroef van vier centimeter die vanuit de muur in mijn rug stak. Onvermijdelijk. Gelukkig er beter aan toe dan vriendin die getrapt is door een paard en een hoef in arm heeft staan. We mogen het paard gebruiken om hier tegels (groene) uit de torture cave te trappen en daarna mag het dier op de bbq. Hehe feestje!

De lunch is Spartaans. We krijgen de slappe lach over de gewenning aan verval. We eten, slapen, douchen en leven in stof. Verwonderlijk hoe snel je je aanpast. Als je eet, kraakt het in je bek. Als je in bad ligt kraakt het onder je reet. Wijn heeft een afzinksel van betongruis. We zijn stoffig.

Wel hebben we respect van de twee kerels die de aanstuurunit van de vloerverwarming aanleggen. Gisteren kilde ik er bijna een door beton op zijn hoofd te keilen door een gat, vandaag buigen ze als knipmessen als ik met koffie een weg zoek naar mijn ‘Hotelzimmer’. Maarten heeft geen bus Poolse stucers, maar een bus Ollandse sloophonden opengetrokken. Een van de mannen loopt tijdens lunch verdwaasd de keuken binnen en fluit instemmend… Muur weg, plafonds weg, vloeren weg en spik-en-span. Eigenlijk is niets meer wat het is. Verwilderd verwijdert hij zich weer.

Na de lunch slopen Leander en ik nog snel even een plafond uit zijn slaapkamer, omdat het kan. We zijn inmiddels een geolied team en na vier minuten en twaalf seconden steken de plafondbalken beneden metershoog uit het gras inclusief gordijnkoof met vitrage. Speerwerpen voor bouwvakkers.

Dan is het tijd om onszelf de tweede keer deze week uit te laten. Het is droog en niet koud. We lopen achter het huis de wand op richting Eiger over de Scheidegstrasse. De imposante gletsjers en het hoge Eigermassief komen met de meter naderbij. Jubelend banen we ons een weg via spekgladde single tracks. We love mountains en we highfiven juichend. Ik neem tussendoor een inspiratiefilm op voor mijn sponsor AP Support. Alle medewerkers lopen deze maand 10.000 stappen iedere dag voor Het Vergeten Kind en ik mag iedereen een hart onder de riem steken.

De lucht is zuiver, de dennen laten zich ruiken, in de verte een messcherpe Brientzergrat tegen de wolken afstekend, boven ons rijst een gletsjer die ik eens helemaal afliep vanaf het Jungfraujoch, de meest heikele tocht die ik ooit maakte gezien het doolhof van spleten waarin we met onze touwgroep verzand raakten.

Leander en ik zwijgen bij zoveel natuurschoon en aanschouwen de rode wouw die majestueus boven ons cirkelt. Hij neemt net als wij de pittoreske chalets in ogenschouw. Halverwege de wandeling sluit een rood aangelopen rennende Maarten aan. Gedrie rennen we terug in de dag te eindigen met een film.

Maar niet voordat Maarten en ik nog 400 kilo hout en elektrische apparaten afvoeren. Slechts twee dagen in de week is de stort open. Er komt geen einde aan en zeker twintig minuten staan we zwetend in regen hout te gooien.

Toch weer meer gedaan dan gepland. Maarten weet van geen ophouden en rost alle tegels uit het toilet en freest nog sleuven voor elektriciteit. Ik ben ooit vergeleken met een Panzerkampfwagen VIII, bijgenaamd Maus, een Duitse superzware tank uit de Tweede Wereldoorlog. Het is de zwaarste tank ooit gebouwd. Twee exemplaren zijn voltooid. Maarten is die andere…

We spreken af zondag een marathon om de Brientzersee te rennen. Leander kan mee op de fiets.

Dag VI zit erop, het was me er eentje… Auw.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: